Sarah Siddons-verðlaunin eru ykkur kannski alls ókunnug.
Þeim hefur verið hlíft við því gífurlega umtali
sem hefur einkennt vafasöm verðlaun eins og Pulitzer-verðlaunin
og þau verðlaun sem veitt eru árlega af þessu... kvikmyndafélagi.
Þessi tiginmannlegi herramaður hérna er mjög gamall leikari.
Þar sem hann er leikari, mun hann tala í nokkurn tíma.
Það er ekki mikilvægt að þið heyrið hvað hann segir.
Hins vegar er mikilvægt að þið vitið hvar þið eruð og hví þið eruð hér.
Þetta er borðsalur Sarah Siddons-félagsins.
Þetta er árlegur málsverður og mesti heiður leikhússamfélagsins:
Afhending verðlaunanna fyrir einstakan árangur.
Þessir vígðu veggir, mörg þessara andlita,
hafa litið augum Modjeska, Ada Rehan og Minnie Fiske.
Rödd Mansfield fyllti þetta herbergi.
Það er ólíklegt að gluggarnir hafi verið opnaðir síðan hann dó.
Aukaverðlaunin, eins og þið sjáið hafa nú þegar verið veitt.
Aukaverðlaun eru fyrir rithöfunda, leikstjóra og slíka
þar sem þeir byggja einungis þann turn
sem gerir heiminum kleift að fagna ljósinu sem leiftrar á toppnum.
Og ekkert ljós hefur nokkurn tímann heillað augað meira en Eve Harrington.
Eve... en meira um Eve seinna.
Allt um Eve, reyndar.
Fyrir þá sem hvorki lesa, fara í leikhús né hlusta á óstyrkta útvarpsþætti
né vita nokkuð af umheiminum sem við lifum í,
þá ætti ég kannski að kynna mig.
Nafn mitt er Addison DeWitt.
Leikhúsið er mitt náttúrulega heimili. Ég þræla þar hvorki né snýst um gólf.
Ég er gagnrýnandi og fréttaskýrandi.
Ég er leikhúsinu lífsnauðsynlegur.
Þetta er Karen Richards.
Hún er eiginkona leikritahöfunds og er því gift inn í leikhúsið.
Ekkert í bakgrunni hennar hefði att að færa hana nær sviðinu en að röð E.
Hins vegar, á lokaári sínu í Radcliffe, var Lloyd Richards með fyrirlestra.
Og árið eftir varð Karen frú Lloyd Richards.
Það eru, gróft á litið, tvær gerðir af leikhúsframleiðendum.
Ein gerðin á mikið af vellauðugum vinum sem taka áhættu til að fá skattaafslátt.
Þessi gerð hefur áhuga á listum.
Hin gerðin lítur á hverja uppfærslu sem mögulegt gjaldþrot eða gullgæs.
Þessi gerð er í þessu til að græða.
Leyfið mér að kynna Max Fabian,
framleiðanda leikritsins sem veitti Eve Harrington Sarah Siddons-verðlaunin.
Margo Channing er leikhússtjarna.
Hún steig fyrst á svið fjögurra ára í leikritinu Draumur á Jónsmessunótt.
Hún lék álfadís og kom inn á sviðið, öllum að óvörum, allsnakin.
Hún hefur verið stjarna alla tíð síðan.
Margo er stórstjarna. Sönn stjarna.
Hún var aldrei né mun nokkurn tímann verða nokkuð minna eða neitt annað.
Eftir nákvæma umfjöllun, ekki einungis á sögu Sarah Siddons-félagsins,
heldur einnig á leiksögunni allt frá því að Þespis steig fyrst út úr kórnum,
hefur hæstvirtur formaðurinn loks komið að ástæðunni fyrir veru okkar hér.
Ég hef haft þau forréttindi og er stoltur af ævi minni í leikhúsinu,
sem fátækur leikari, þreyjandi þorrann við vinnu í leikhúsinu,
I I hef ég gegnt heiðursstöðu I 40 ar
sem aðalhvíslari Sarah Siddons-félagsins.
39 sinnum hef ég veitt íverðskuldandi hendur
þennan æðsta heiður í leikhúsheiminum.
Sannarlega er enginn leikari mér eldri.
Ég hef unnið fyrir mínum stað - utan kastljóssins.
Og aldrei hafa þessi verðlaun hlotnast jafn ungum einstaklingi og hér í kvöld.
Það er mjög viðeigandi að verðlaunin flytjist úr mínum höndum í hennar.
Svo ungar hendur. Svo ung kona.
Ung að árum, en hjarta hennar er jafngamalt leiklistinni.
Sum okkar hafa þann heiður að þekkja hana.
Við höfum séð handan við fegurð þá og listagáfu
sem hafa látið nafn hennar enduróma meðal þjóðarinnar.
Við þekkjum auðmýkt hennar og helgun,
hversu trú hún er listinni,
ást hennar, svo rík og djúp
á því sem við erum og störfum við - á leiklistinni.
Hún hefur aðeins átt eina ósk,
eina bæn, einn draum:
Að tilheyra okkur.
Í kvöld rætist sá draumur hennar,
og héðan ífrá mun okkur dreyma það sama um hana.
Herrar mínar og frúr, fyrir einstakan árangur í leikhúsinu,
Sarah Siddons-verðlaunin hlýtur... fröken Eve Harrington.
Eve. Eve, gullna stúlkan. Forsíðustúlkan.
Stúlkan í næsta húsi, stúlkan á tunglinu. Tíminn hefur verið Eve góður.
Lífið fer þangað sem hún fer. Fréttamenn eru óþreytandi á að fjalla um hana,
hvað hún borðar, hverju hún klæðist og hvern hún þekkir,
hvar hún var og hvenær og hvert hún er að fara.
Eve.
Þið vitið Öll allt um Eve.
Hvað getur það verið sem þið vitið ekki?
Hvenær var það? Hversu langt er síðan?
Það virðist heill mannsaldur síðan.
Lloyd sagði alltaf að í leiklist væri ævin sem leikár og leikárið heil ævi.
Það er júní núna. Þetta gerðist í október.
Einungis október síðastliðinn.
Það var kvöld í rigningarsudda. Ég man að ég bað leigubílinn að bíða.
Hvar var hún?
Undarlegt. Ég var orðin svo vön að sjá hana þarna kvöld eftir kvöld.
Ég leitaði að stúlkunni sem ég hafði aldrei talað við.
Veltandi fyrir mér hvar hún væri.
Frú Richards?
Þarna ertu.
Það var allt í einu svo skrýtið að sjá þig ekki hérna.
- Hví hélstu að ég væri ekki hér? - Hví ættirðu að vera hér?
Sex kvöld íviku, vikum saman að horfa á Margo Channing koma og fara út.
- Er þér sama þó ég tali við þig? - Auðvitað.
Ég hef séð þig svo oft. Það tók mig allt mitt hugrekki.
Bara að tala við konu leikritahöfunds?
Ég er lægsta stig fræga fólksins.
Þú ert besti vinur Margo Channing. Þið hjónin eruð alltaf með henni.
Og herra Sampson. Hvernig er hann?
Bill Sampson? Hann er leikstjóri.
- Hann er sá besti. - Hann samsinnir því.
Segðu mér hvað þú gerir á milli þess að fylgjast með Margo koma og fara?
Hokrarðu bara í dyragættinni og bíður?
Nei. Ég horfi á leikritið.
Þú horfir á leikritið? Hefur þú séð hverja einustu sýningu þessa leikrits?
Já.
En finnst þér ekki, fyrir utan allt annað, að það sé dýrt fyrir þig?
Það kostar ekki mikið að standa. Ég bjarga mér.
- Ég ætla að fara með þig til Margo. - Nei.
- Jú. Hún verður að hitta þig. - Nei, ég væri að troða mér að.
Ég yrði bara enn einn orðlaus aðdáandi.
Það er enginn eins og þú. Það væri ómögulegt.
Ef ég hefði vitað... Seinna kannski. Útlitið á mér...
Þú lítur ljómandi vel út. Hvað heitirðu annars?
Eve. Eve Harrington.
- Gott kvöld Gus. - Gott kvöld frú Richards.
- Góða nótt. - Góða nótt Gus.
Þú getur andað því að þér, ekki satt?
Eins og einhvers konar töfrailmvatni.
Bíddu hérna. Ekki hlaupa í burtu.
"Ef Suðurríkin hefðu unnið, þá gætirðu skrifað leikrit um Norðrið."
- Hæ. - Halló!
"Það er ekki hægt að segja að þið hafið tapað stríðinu."
"Það má segja að við höfum verið svelt út."
"Ég skil ekki öll þessi leikrit um ástarsveltar Suðurríkjakonur."
"Ást er það eina sem við vorum ekki sveltar á í Suðurríkjunum."
Viðtal Margo við blaðamann frá Suðurríkjunum.
Þegar það birtist munu þeir skjóta á Gettysburg aftur.
- Það var Fort Sumter sem þeir skutu á. - Ég lék aldrei í Fort Sumter.
Honeychild hafði nokkuð til síns máls. Lloyd ástin, vertu hugaður rithöfundur.
Skrifaðu fyrir mig um góða, eðlilega konu sem skýtur manninn sinn.
- Þú þarft ný magabelti. - Keyptu nokkur.
- Sömu stærð? - Auðvitað.
Mér finnst þessir brandarar minna og minna fyndnir.
- Öldruð í viðinum er gott leikrit. - Þú ert trúa og trygga litla konan mín.
Gagnrýnendunum fannst það gott. Áhorfendum finnst það gott.
Full hús, miðar pantaðir fjóra mánuði fram ítímann.
Ég sé ekki að stykkin hans Lloyds hafi gert þér illt.
- Vertu róleg. - Róleg, þetta er bara kjafturinn á mér.
Þú gerir mig svo reiða stundum. Af öllum konum sem hafa yfir engu að kvarta...
- Er það ekki satt? - Jú jú.
Þú ert hæfileikarík, fræg, auðug.
Fólk bíður fyrir utan kvöld eftir kvöld til að sjá þig. Jafnvel í rigningu.
Áritunardjöflar. Þeir eru ekki fólk. Litlar skepnur í hópum eins og úlfar.
- Þetta eru aðdáendur þínir. - Þetta eru einskis manns aðdáendur.
Þetta er ungt afbrotafólk. Þetta eru einskis manns áhorfendur.
Þeir sjá hvorki leikrit né bíómyndir. Þeir eru aldrei innandyra nógu lengi.
Ja, það er einn þeirra innandyra núna.
- Ég kom með hana til að hitta þig. - Þú hvað?
Hún er hér fyrir utan dyrnar.
Híf-hopp á dyr.
Þú getur ekki hent henni á dyr. Ég lofaði.
Margo, þú verður að hitta hana. Hún dýrkar þig. Eins og upp úr skáldsögu.
Sú bók er ekki lengur á prenti. Þeir dagar eru liðnir.
En ef þú myndir bara hitta hana... Þú ert allt hennar líf.
Þú hlýtur að hafa tekið eftir henni. Hún er alltaf þarna.
Sú músarlega í rykfrakkanum með skrítna hattinn.
Hvernig gæti ég það ekki? Hvert kvöld, hver miðdegissýning.
Komdu inn Eve.
- Ég hélt þú hefðir gleymt mér. - Auðvitað ekki.
Margo, þetta er Eve Harrington.
- Gleður mig, mín kæra. - Það er aldeilis.
- Halló, fröken Channing. - Eiginmaður minn.
- Halló, fröken Harrington. - Gleður mig.
Og þetta er minn kæri vinur og félagi, fröken Birdie Coonan.
- Ja, það er aldeilis. - Fröken Coonan.
- Ja, það er aldeilis hvað? - Þegar þessi gallinn er á henni
þá byrjar hún að leika móður Hamlets.
Ég er viss þú hefur eitthvað að gera á baðinu, Birdie mín kæra.
Ef ekki, finn ég eitthvað að gera þangað til þú verður eðlileg.
Má bjóða þér sæti, fröken Worthington?
Harrington.
- Ó, fyrirgefðu. Má ekki bjóða þér sæti? - Þakka þér.
- Má bjóða þér drykk? - Ég sagði hve oft þú hefur séð stykkið.
Nei, þakka þér fyrir.
Já, ég hef séð hverja einustu sýningu.
Hverja einustu sýningu? Mér er óhætt að segja að þér líkar hún?
- Mér myndi líka allt með frk. Channing. - Myndi þér virkilega? En sætt.
Ég efa stórlega að þér myndi líka hún í Loðna apanum.
Ekki misskilja mig, herra Richards.
Ég held að hluti af stórfengleika hennar sé að hún velur bestu leikritin.
- Er nýja leikritið þitt fyrir hana? - Að sjálfsögðu.
- Hvernig fréttir þú af því? - Það var grein íThe Times um það.
Mér líkar titillinn, Fótspor í loftinu.
Já, en snúum okkur aftur að þessu.
- Hefurðu í reynd séð allar sýningarnar? - Já.
Af hverju? Ég er forvitinn.
Nú, ef ég kæmi ekki til að sjá leikritið hefði ég ekkert annað að fara.
- Það eru önnur leikrit að sjá. - Ekki með þér. Ekki eftir Richards.
En þú hlýtur að eiga vini, heimili, fjölskyldu?
Segðu okkur frá því, Eve.
- Ef ég aðeins vissi hvernig. - Reyndu.
Nú...
Nú, þetta hófst með leikritinu á undan þessu.
- Endurminningar. - Endurminningar.
- Sástu það hér í New York? - Í San Francisco.
Þetta var síðasta sýningarvikan. Ég fór eitt kvöld.
Mikilvægasta kvöld ílífi mínu... þar til nú.
Ég fór aftur kvöldið eftir og það næsta og það næsta.
Á hverja einustu sýningu.
Síðan, þegar sýningin fór austur, fór ég austur.
- Eve, því byrjar þú ekki frá byrjun? - Þið hafið örugglega engan áhuga á því.
Gerðu það.
Ég býst við að það hafi byrjað heima. Það er að segja, í Wisconsin.
Það voru bara mamma og pabbi og ég.
Ég var einkabarn. Ég stundaði alls kyns ímyndunarleiki þegar ég var krakki.
Lék allt mögulegt. Hvað ég lék skiptir ekki máli.
En einhvern veginn fór leiklistin og ímyndunin að taka meiri og meiri tíma.
Á endanum gat ég ekki skilið milli raunveruleika og óraunveruleika.
Nema óraunveruleikinn virtist raunverulegri...
- Þetta er algjört þvaður, er það ekki? - Alls ekki.
Bændur voru fátækir í þá daga. Pabbi var bóndi.
Ég varð að hjálpa til.
Svo ég hætti ískóla, fór til Milwaukee, gerðist ritari... í ölgerð.
Þegar þú ert ritari í ölgerð er erfitt að telja sig vera nokkuð annað.
Allt er bjór.
Það var ekki gaman, en hjálpaði til heima fyrir.
Og það var lítill leikhópur þarna, líkt og regndropi í eyðimörk.
Þar hitti ég Eddie.
Hann var radíótæknimaður.
Við fluttum Liliom þrisvar sinnum.
Ég var ægileg.
Svo kom stríðið og við giftum okkur.
Eddie var í flughernum.
Þeir sendu hann til Kyrrahafsins.
Þú varst í OWI, ekki satt Richards? Það er það sem Hver er hvað segir.
Nú, eftir að Eddie fór, snerist líf mitt aftur um bjór.
Fyrir utan eitt bréf á viku.
Eina vikuna skrifaði hann mér að hann væri að koma ífrí.
Ég hafði sparað og átti inni frí og fór til San Francisco til hans.
En Eddie var þar ekki.
Þeir sendu skeytið áfram frá Milwaukee.
Þetta sem kom frá Washington.
Til að tilkynna að... Eddie kæmi aldrei aftur.
Að Eddie væri dáinn.
Ég ákvað að vera áfram í San Francisco.
Ég var ein. Ég gat ekki farið til baka án Eddie.
Ég fann vinnu og tryggingarnar hans hjálpuðu.
Og það voru leikhús í San Francisco.
Og síðan, kvöld eitt, kom Margo Channing til að leika í Endurminningum.
09 ég fór að sjá það.
Nú...
Hér er ég.
Þvílík saga. Það vantar ekkert nema blóðhunda glefsandi í rassinn á henni.
Það eru sumar lífsreynslur sem gerast ekki í leikhúsi!
Og sem að jafnvel fimmta flokks skemmtikraftur ætti að skilja og virða.
- Ég biðst afsökunar fyrir Birdie. - Þú þarft ekki að afsaka þig fyrir mig.
Mér þykir leitt ef ég særði þig. Þetta er bara talsmátinn minn.
Þú særðir mig ekki, fröken Coonan.
Kallaðu mig Birdie.
Og hvað varðar það að vera fimmta flokks,
ég lauk fyrsta þætti í ellefu ár, og það veistu vel.
47 mínútur þar til vélin fer í loftið og hvernig kem ég að þér?
- Ekki tilbúin, lítur út eins og haugur. - Takk.
Hvað er þetta? Geturðu ekki sýnt mannlega tillitsemi?
- Sýndu mér mann og það er hugsanlegt. - Flugfélög hafa klukkur gagnstætt þér.
Ég byrja að taka upp á mánudaginn eftir viku. Zanuck er óþolinmóður.
Zanuck, Zanuck! Hvað eruð þið tveir? Elskhugar?
- Aðeins að sumu leyti. Þú ert sætari. - Ég er haugur.
- Bill. Þetta er Eve Harrington. - Hæ.
Yndislegi haugurinn minn. Dulúðin og draumarnir sem þú finnur á haugum.
Guð hjálpi mér.
Ég elska sturlaðan mann.
- Halló. Hvað heitir þú? - Eve Harrington.
- Þið hafið nú þegar hist. - Hvar?
- Hérna, fyrir mínútu síðan. - En gaman.
- Ertu nokkuð að fara? - Ég tel það sé réttast.
Þetta hefur verið... Ég get varla fundið orð til lýsa hvernig þetta hefur verið.
Nei, ekki fara.
Þið fjögur hafið um svo margt að tala þar sem herra Sampson er á förum.
Nei, staldraðu við, gerðu það.
Hlustaðu nú. Við fylgjum Stanislavski á vélina og förum svo og tölum saman.
Nú, ef ég er ekki fyrir neinum...
Ég verð enga stund.
Lloyd, við verðum að fara.
Góða nótt, Margo.
- Ég hringi í þig á morgun. - Ekki of snemma.
- Til lukku, snillingur. - Snillingar þurfa ekki lukku. Bara ég.
- Ég hef engar áhyggjur af þér. - Haltu því þannig.
Góða nótt, Eve. Vonandi sé ég þig fljótt aftur.
- Ég verð hér á dagssýningunni á morgun. - Ekki bara þannig. Heldur sem vin.
Mér líkar það.
- Þetta hefur verið sönn ánægja, Eve. - Vonandi, herra Richards. Góða nótt.
Góða nótt.
Frú Richards?
Ég mun aldrei gleyma þessu kvöldi svo lengi sem ég lifi.
Og ég mun aldrei gleyma þér fyrir að gera það að raunveruleika.
Og ég mun aldrei gleyma þér, Eve.
Hvert vorum við að fara þetta kvöld, við Lloyd?
Skrýtið, það sem maður man eftir...
og það sem maður gleymir.
Svo þú ert á leið til Hollywood?
- Af hverju spyrðu? - Ég var að velta því fyrir mér.
- Velta hverju fyrir þér? - Hvers vegna?
- Hvers vegna hvað? - Hvers vegna þú verður að fara þangað.
- Ég verð ekki að fara. Ég vil fara. - Er það vegna peninganna?
80% fara í skatta.
Af hverju þá? Af hverju, ef þú ert farsælasti leikstjóri í leikhúsinu...
Leikhúsið. Leikhúsið.
Hvað segir að leikhús sé einungis innan Ijótra bygginga,
þjappað á tvo ferkílómetra í New York borg?
Eða London, París eða Vínarborg?
Hlustaðu, unglamb, og lærðu.
Viltu vita hvað leikhúsið er? Flóasirkus. Einnig Ópera.
Einnig kúrekasýningingar, tívolí, ballettsýningar,
ættardansar indíána, Punch og Judy, eins manns hljómsveit-allt leikhús.
Hvar sem töfrar, ímyndun og áhorfendur eru, þar er leikhúsið.
Andrés Önd, Ibsen og Lone Ranger.
Sarah Bernhardt og Poodles Hanneford. Lunt og Fontanne, Betty Grable.
Villihesturinn Rex, Eleonora Duse - allt leikhús.
Þú skilur það ekki allt. Þér líkar það ekki allt.
Og það er í lagi. Leikhúsið er fyrir alla - líka þig - en ekki eingöngu.
Svo þú skalt ekki vera of fljót að dæma.
Kannski er þetta ekki þín leiklist, en hún er það einhverjum, einhvers staðar.
Ég spurði bara einfaldrar spurningar.
Og ég kjaftaði þig í kaf.
Taktu það ekki persónulega, unglamb, ekki móðgast.
Það er bara svo mikið af bulli í þessum fílabeinsturni sem þeir kalla leikhús,
að stundum fer það í taugarnar á mér.
En Hollywood. Þú mátt ekki ílengjast þarna.
- Þetta er bara einnar myndar samningur. - Svo fáir koma til baka.
Ég les George Jean Nathan í hverri viku.
- Líka Addison DeWitt. - Á hverjum degi.
Þú þurftir ekki að segja mér það.
Þetta er nýjasta tíska - einn eyrnalokkur.
Ef ekki, þá verður það fljótlega. Ég finn ekki hinn.
Hentu þessu þreytandi bréfi. Mér leiðist það.
- Hvar heldurðu að hann sé? - Hann kemur í leitirnar.
Ég gefst upp. Leitaðu í hárkollunum. Kannski festist hann í einni af þeim.
Ekta demantar í hárkollu. Það er nú meiri veröldin sem við lifum í.
- Hvar er kápan mín? - Þar sem þú lagðir hana.
Saumarnir.
Hann getur ekki tekið augun af leggjunum á mér.
Eins og sítrónubörkur úr næloni.
Byron hefði ekki getað orðað það á kurteislegri hátt.
Þá leggjum við í hann.
Einhver skilaboð? Hvað segi ég við Tyrone Power?
Gefðu honum símanúmerið mitt. Ég tala við hann sjálf.
Náðu þeim öllum.
- Ertu með lykilinn þinn? - Ég sé þig heima.
Ég er með tillögu. Það er ekki mikill tími eftir.
Þið hafið ekki átt eina mínútu saman ennþá.
Og ég gæti séð um allt hérna og hitt ykkur við hliðið með miðana...
ef þið vilduð.
Það þætti okkur frábært.
- Ertu viss um að þér sé sama? - Auðvitað.
- Hún er dugnaðarstúlka, hún hérna... - Eve. Ég gleymdi að þær væru til svona.
Engin látalæti, þessi beinskeytni og skilningur.
Sagði hún þér frá leikhúsinu og hvaða þýðingu það hefði fyrir hana?
Nei, ég kjaftaði hana í kaf.
ÖII trúarbrögð heimsins runnin saman íeitt
og við erum guðir og gyðjur.
Er það ekki kjánalegt? Skyndilega finn ég verndartilfinningu til hennar.
Lamb ráfandi um steypufrumskóginn okkar.
- Farðu vel með þig þarna úti. - Þeir hafa góða stjórn á indíánunum.
- Bill, ekki festast við glansgellu. - Ég skal reyna.
Það er ekki mikill fengur í þér. Þú ert montinn, hugsunarlaus og sóðalegur.
- Það eru ekki allir Gregory Peck. - Þú ert barnaleikur fyrir unga gellu.
Hversu barnaleg ætlarðu að verða áður en þú hættir?
Ég vil ekki vera barnaleg. Ég sætti mig við nokkur ár.
Og hættu þessu eins og skot.
Á ég eftir að missa þig, Bill? Er það?
Í augnablikinu ertu sex ára gömul.
Allt tilbúið.
REYKINGAR BANNAÐAR HANDAN HLIÐSINS
Takk fyrir hjálpina. Gangi þér vel.
Vertu blessaður, herra Sampson.
- Prjónaðu trefil fyrir mig? - Hringdu í mig þegar þú ert kominn.
Heyrðu, unglamb!
Fylgstu með henni. Láttu hana ekki verða einmana. Hún er lamb ífrumskógi.
Hafðu engar áhyggjur-
Þetta kvöld, sendum við eftir dótinu hennar
Eve... fáum vesælum hlutum.
Hún flutti inn í litla gestaherbergið á efstu hæð.
Næstu þrjár vikurnar voru ævintýralegar, og ég var Öskubuska í lok sögunnar.
Eve varð systir mín, lögfræðingur, móðir, vinur, sálfræðingur og lögga.
Hveitibrauðsdagarnir voru í gangi.
Einn í viðbót?
Héðan í frá er þetta ekki klapp -
bara eitthvað að gera þar til gangarnir eru tómir.
Hvað, aftur?
Ég gæti horft á þig leika lokaatriðið þúsund sinnum og grátið í hvert sinn.
Þessi sýning númer 1.000, ef ég verð í henni svo lengi,
mun fara fram á vel bólstruðu geðveikrahæli.
Ja hérna, það má sannarlega sjá að Sampson hefur verið í burtu í mánuð.
Það geturðu svo sannarlega.
Sérstaklega ef þú ert ég frá þessari stundu þar til ífyrramálið.
Þú keyptir nýju magabeltin númeri of lítil. Ég finn það.
Kannski stækkaði eitthvað um eina stærð.
Þú getir farið í magabelti og leikið ítvær og hálfa klukkustund.
Ég gæti ekki komist í magabeltið á tveimur og hálfri klukkustund.
Þú hefur ekki tekið eftur nýjustu innréttingunni minni.
Þú hefur gert svo margt. Hvað er nýtt?
Gluggatjöldin. Ég saumaði þau sjálf.
Þau eru yndisleg. Ekki satt Birdie?
Aðdáanleg.
Við erum nú með allt sem búningsherbergi þarfnast nema körfuboltahring.
Allt því þú getur ekki notað rennilás.
Þetta var mjög hugulsamt af þér Eve. Ég kann að meta það.
Ég skal fara með þetta til búningadömunnar.
- Ekki ómaka þig. Frú Brown kemur brátt. - Ekkert ómak.
Má ég dirfast að segja svolítið?
- Hefurðu heyrt orðið "stéttarfélag"? - Ertu á eftir með gjöldin?
- Ég er ekki ífélagi. Ég er vinnuþræll. - En hvað?
En búningadömurnar hafa félag og á eftir tenórsöngvurum,
þá er búningadama fyrtnasta kvikindi í leiklistarbransanum.
Hún hefur bara tvennt að gera: Að bera föt og strauja þau vitlaust.
Og þær vilja ekki að neinn taki fram fyrir hendurnar á sér.
Eve.
Við skulum láta frú Brown ná í búningana.
- Halló. - Símtalið til Beverly Hills er tilbúið.
- Símtal? Hvaða símtal? - Er þetta 89970? Fröken Channing?
Já, það er rétt, en ég skil þetta ekki alveg.
Símtalið sem þú pantaðir fyrir 12 á miðnætti, Kaliforníutíma, herra Sampson.
- Sem ég pantaði? - Gjörðu svo vel.
Margo, en óvænt ánægja.
En hvað þetta er hugulsamt og ástríkt af þér.
Bill. Er ég orðin brjáluð, Bill?
- Þú ert stúlkan mín, er það ekki? - Það er rétt.
Þá ertu brjáluð.
- Hvenær kemurðu til baka? - Ég legg af stað eftir viku.
Það er búið að ganga frá myndinni. Forsýningin var í gærkvöldi.
Ó, þessar forsýningar.
Eins og að opna úti á landi en ægilegt. Þú getur ekkert gert.
Þú ert fastur. Þú ert í blikkdós.
Í blikkdós, sellófan eða pakkaður inn í indíánateppi, ég vil fá þig heim.
- Liggur þér á? - Mér liggur mikið á, svo vertu fljótur.
Bless elskan. Sofðu rótt.
Heyrðu, bíddu við. Þú hefur ekki sagt það ennþá.
Heyrðu nú, Bill. Þú veist hversu mikið ég geri það, en ígegnum símann...
Nei, í alvörunni. Það er krakkaskapur.
Krakkaskapur eða ekki. Það gerist ekki á hverjum degi og ég vil heyra.
- Ef þú vilt ekki tala geturðu sungið. - Sungið?
Af hverju ekki, eins og póststrákarnir voru vanir að gera.
Bill...
Þú átt afmæli.
Og hver mundi eftir því? Hver var tilbúin á mínútunni 12 á miðnætti?
Til hamingju með afmælið, elskan.
Lesturinn gæti verið betri, en þú sagðir það allavega.
Og núna "marga fleiri hamingjudaga".
Marga fleiri hamingjudaga.
- Verður ekki veisla fyrir mig? - Auðvitað. Afmæli og heimkomuveisla.
- Hverjum á ég að bjóða? - Ég veit um veisluna. Eve skrifaði mér.
- Gerði hún það? - Hún hefur ekki misst úr viku.
En þú veist um það. Þú segir henni líklega hvað skal skrifa.
- Ég sendi gestalista, spurðu hana. - Já, ég geri það.
- Hvernig hefur Eve það? AIlt í lagi? - AIlt í lagi.
- Ég elska þig. - Ég spyr Eve um listann.
Ég elska þig líka. Góða nótt, elskan.
Sé Þig-
Birdie.
Þér líkar ekki við Eve, er það?
Viltu rifrildi eða svar?
- Svar. - Nei.
- Af hverju ekki? - Nú viltu rifrildi.
- Hún vinnur vel. - Nótt og dag.
- Hún er trygg og dugleg. - Líkt og eins manns umboðsmaður.
Hún sér bara um mig,
er það ekki?
Við skulum segja að þú sért sú eina sem hún hugsar um, allavega.
- Hvað áttu við með því? - Eg skal segja þér það.
Eins og...
Eins og hún sé að kanna þig.
Eins og þú værir leikrit, eða bók, eða teikningar.
Hvernig þú gengur, talar, borðar, hugsar...
Maður er bara upp með sér. Það er ekkert rangt við það.
Góðan daginn. Jæja, hvað finnst þér um glæsilegu nýju dragtina mína?
Hún fer þér mikið betur en mér.
Ég trúi því. Allt sem þurfti að gera var að taka saman hér og víkka þar.
- Ertu viss um að þú viljir hana ekki? - Handviss. Hún er of unglingsleg.
Láttu ekki svona, eins og þú sért gömul kona.
Ég er að fara. Er eitthvað fleira?
- Handritið þarf að fara til félagsins. - Ég er með það.
Og ávísanirnar fyrir innheimtumanninn frá skattinum.
Hérna.
Það virðist sem ég geti ekki hugsað upp neitt sem þú hefur nú ekki þegar séð um.
Starfið mitt felst í því. Sé þig um kaffileytið.
Eve?
Pantaðir þú símtal fyrir mig til Bills á miðnætti á Kaliforníutíma?
- Guð, ég gleymdi að láta þig vita! - Já, vinan. Þú gleymdir því.
Ég var viss þú vildir það, þar sem hann átti afmæli.
Þú hefur verið svo upptekin undanfarið. Ég ætlaði að láta þig vita ígærkvöldi.
Ég hef verið sofandi þegar þú komst heim.
Já, ég býst við því. Það var mjög hugulsamt af þér, Eve.
Ég gat ekki gleymt afmæli herra Sampsons.
Þú hefðir aldrei fyrirgefið mér.
Reyndar sendi ég honum sjálf skeyti.
Heimkomu-afmælisveisla Bills... sögulegt kvöld í aðsigi.
Jafnvel áður en veislan byrjaði, fann ég að stórslys var í vændum.
Ég vissi það. Ég fann fyrir því áður en ég kláraði að klæða mig.
- Ertu tilbúin? - Ég er ber í bakið.
- Er auka hjálpin mætt? - Það eru einhverjar persónur
klæddar eins og þjónar. Hringdirðu íWilliam Morris stofuna?
Þú ert ekki fyndin. Leikarar kosta minna. Hvað með matinn?
Veitingamaðurinn þurfti að fara og ná íforréttinn.
Þessi franski búktalari kenndi þér heilmikið.
Það var ekkert sem hann kunni ekki.
Það eru skilaboð frá barþjóninum.
"Veit fröken Channing að hún pantaði innlent gin fyrir slysni?"
Það sem ég pantaði fyrir slysni voru gestirnir.
Þeim er sama hvað þeir drekka svo lengi sem það svíður.
- Hvar er Bill? Hann er seinn. - Seinn fyrir hvað?
- Láttu ekki svona. Veisluna. - Hann kom fyrir 20 mínútum.
Það finnst mér ansi skrýtið. Hann hefur ekki einu sinni komið upp...
Og tökumaðurinn sagði:
"Jafnvel De Mille gæti ekki séð neitt horfandi inn um rangan enda!" Svo...
Ekki láta mig drepa lokalínuna. Eða er þetta saga fyrir fullorðna?
Þú hefur heyrt hana. Ég kíkti í gegnum rangan enda á tökuvélinni.
Minntu mig á að segja þér frá þegar ég sá inn í hjartað á ætiþistli.
- Mér þætti gaman að heyra það. - Eina snjóhvíta nótt við arineld.
Á meðan, gætirðu athugað með forréttina, Eve?
Veitingamaðurinn gleymdi þeim. Lakkið var ekki þurrt eða eitthvað.
Auðvitað.
Þetta verður voða fínt samkvæmi.
- Ég hélt þú yrðir seinn. - Já, en ég er heiðursgesturinn.
Ég vissi ekki að þú værir kominn.
Ég rakst á Eve og hún sagði mér að þú værir að klæða þig.
Það hefur aldrei stöðvað þig fyrr.
Hana langaði að heyra af Hollywood. Hún virtist svo áhugasöm...
- Stúlkan hefur aldeilis áhuga á mörgu. - Það er sjaldgæfur eiginleiki.
- Stúlka með marga sjaldgæfa eiginleika. - Það virðist vera.
Þú hefur bent á það svo oft.
Margir eiginleikar í mörg skipti.
Tryggð hennar, dugnaður, hollusta, hlýja og vingjarnlegheit, og svo ung.
Svo ung og fríð.
Ég trúi ekki að þú sért að skálda þetta upp.
Þetta hljómar eins og eitthvað út úr gömlu Clyde Fitch leikriti.
Clyde Fitch, þó þér finnist það ekki, var fyrir minn tíma.
Ég neita því alltaf að þú hafir verið á sviðinu kvöldið sem Lincoln var skotinn.
- Mér finnst þetta ekki fyndið. - Auðvitað er það fyndið.
Þetta er of hlægilegt til að geta verið nokkuð annað.
Þú veist hvað mér finnst um aldurinn.
Þú engist af afbrýðisemi því ég eyddi 10 mínútum með sviðsheilluðum krakka.
- 20! - 30 mínútur, 40 mínútur. Hvað með það?
Sviðsheilluð. Hún er ung kona með góða eiginleika.
Og ég er búin að fá nóg, bæði af ungu konunni og eiginleikum hennar.
Hún kannar mig eins og ég væri leikrit eða teikningar.
Hvernig ég geng, tala, hugsa, leik, sef.
Hvernig getur þú móðgast við krakka sem reynir að líkjast fyrirmynd sinni?
Hættu að kalla hana krakka.
Það vill svo til að það eru ákveðin atriði í lífi mínu
sem ég vil halda algjörlega og eingöngu fyrir mig.
- Eins og til dæmis hvað? - Eins og til dæmis þú.
Þetta er merkið sem segir mér að taka þig ífaðminn og hughreysta þig.
En ég geri það ekki. Ég er of reiður.
- Sekur! - Reiður!
Það eru vissir eiginleikar sem þú ert fræg fyrir á sviði og af.
Ég elska suma þeirra þrátt fyrir aðra. Þeir hafa ekki skipt miklu máli.
Þeir eru hluti af útbúnaði til að komast af í hinu svokallaða "okkar umhverfi".
Þú verður að halda tönnunum beittum.
En ég læt þig ekki skerpa þær á mér eða á Eve.
- Hvað með hennar tennur? Vígtennurnar? - Hún er ekki búin að brýna þær enn!
Svo þegar þú byrjar að dæma dreymandi krakka með háleitar hugsjónir á barnum,
Benzedrine staðlar þessa stórmennsku- brjálæðis þjóðfélags, það líð ég ekki!
Eve Harrington hefur aldrei með orðum, augnatilliti, hugsað eða lagt til
neitt við mig nema aðdáun á þér og gleði yfir ást okkar.
Að gefa annað í skyn lýsir ofsóknar- óöryggi sem þér er skömm að.
Hvað gerist í næsta þætti? Verð ég dregin í átt að snákagryfjunni?
Fröken Channing?
Forréttirnir eru komnir. Er eitthvað annað sem ég get gert?
Þakka þér fyrir, Eve. Gefðu mér martini, mjög þurran.
Ég skal ná í hann.
- Hvað má bjóða þér? - Mjólkurhristing?
Martini, mjög þurran, takk.
- Veislan er á annarri hæð. - Hæ, Bill.
- Halló, frú Richards. - Hvernig hefurðu það?
Gott kvöld, herra Richards. Herra Fabian.
- Má ég taka yfirhöfnina? - Ég skal fara með hana.
- Gerðu það. - Þakka þér fyrir.
- Hæ. - Hæ, Margo.
- Húsið er yndislegt. - Mér líkar þessi stúlka.
Hún hefur þennan þögla kurteisa eiginleika.
Á meðal svo margra þögulla eiginleika.
Eigum við?
- Ég er svo glöð að þú tókst Eve inn. - Það gleður mig að þú ert glöð.
Þetta hefur ekki beint verið góðgerðar- starfsemi. Hún hefur unnið fyrir sér.
Lagerinn hjá þér var í óreiðu þegar hún tók við.
Varningur lá um alla búð.
- Þú ruglaðir Margo við rúmfatalagerinn. - Eða Bergdorf Goodman.
AIlt komið á rétta hillu, ha, Max? AIlt með litlum borðum á.
Ég gæti dáið núna og enginn myndi ruglast á neinu.
- Hvað með þig, Max? - Hvað með mig?
Hvað ef þú myndir deyja. Hvað með eignaskrána þína?
Ég ætla ekki að detta niður dauður. Ekki út af hitanum.
Þetta eru andstyggilegar umræður.
- Þakka þér fyrir. - Það var ekkert.
Max!
Fife!
"Krakkinn" kemur niður eftir smástund nema þú viljir fara með drykkinn upp.
Ég get náð í nýjan... Karen, þú ert Gibson stúlka.
Andrúmsloftið er mjög líkt Macbeth.
- Hvað hefur eða mun gerast? - Hvað er hann að tala um?
- Macbeth. - Við höfum séð þig svona áður.
Er því lokið eða er það rétt að byrja?
Spennið á ykkur beltin. Þetta verður stormasamt kvöld.
- Margo, elskan! - Hvernig hefurðu það?
Enchantée til þín líka.
Ég minnist þess, Addison, að taka þig af gestalistanum. Hvað ertu að gera hérna?
Kæra Margo, þú varst ógleymanlegur Óli Lokbrá. Þú verður að leika hann aftur.
- Manstu eftir fröken Caswell? - Ég geri það ekki. Komdu sæl?
- Við höfum aldrei hist. Það er ástæðan. - Hún er leikkona.
Útskrifaðist frá Copacabana leiklistarskólanum.
Eve.
- Góða kvöldið, herra DeWitt. - Ekki vissi ég að þið þekktust.
Þetta hlýtur að vera okkar formlega kynning.
- Þar til nú, höfum við bara mæst. - Þannig hittirðu mig. Við mættumst.
Eve, þetta er gömul vinkona móður hans DeWitts.
- Fröken Caswell, fröken Harrington. - Það gleður mig að kynnast þér?
Ég hef lengi ætlað að kynna þig fyrir Eve.
Feimnin þín hefur haldið aftur að þér.
- Þú veist af áhuga hennar á leikhúsinu? - Við eigum hann sameiginlegan.
Þá verðið þið að eiga langar samræður.
Ég er hrædd um að DeWitt eigi eftir að leiðast fljótt.
Honum leiðist ekki. Þú færð ekki einu sinni færi á að tala.
Claudia, komdu hérna.
Sérðu þennan þarna? Þetta er Max Fabian, framleiðandinn.
Farðu nú og gerðu sjálfri þér greiða.
Hví líta þeir alltaf út eins og óhamingjusamar kanínur?
Vegna þess að það er það sem þeir eru. Farðu nú og gerðu hann hamingjusamari.
Engar áhyggjur af skjólstæðingnum þínum. Hún er í öruggum höndum.
Amen!
- Liebestraum. - Ég var að spila það.
- Spilaðu það aftur. - En þetta var fjórða skiptið í röð.
Þá verður þetta það fimmta.
Margir gesta þinna eru að velta því fyrir sér hvenær þeir megi sjá líkið.
- Hvar hefur því verið komið fyrir? - Því hefur ekki verið komið fyrir.
Við höfum ekki lokið smurningunni.
Satt að segja ertu að horfa á það.
Leifarnar af Margo Channing...
sitjandi.
Það er mín síðasta ósk að vera grafin sitjandi.
Væri ekki eðlilegra að ef þú værir að hneigja þig?
Þú veist ekkert um tilfinningar, eðlilegar eða óeðlilegar.
Gestirnir voru að velta fyrir sér hvort tónlistin gæti ekki verið
örlítið... hvað á ég að segja, glaðlegri?
Ef gestunum líkar ekki hér, ráðlegg ég þeim að fylgja þér í barnaherbergið
þar sem ég er viss um að ykkur mun öllum líða betur.
Margo, þú átt ekki til natrón hér í húsinu?
Aumingja Max. Brjóstsviði?
Það er fröken Caswell.
Ég skil ekki af hverju hún hefur ekki gefið Addison brjóstsviða.
- Ekkert hjarta, enginn sviði. - Allir hafa hjarta, fyrir utan suma.
Auðvitað á ég natrón.
Ég er með dollu í búrinu.
Við merkjum hana þér. "Max Fabian."
Hún verður hér alltaf, bara fyrir þig.
Látum heiminn berjast af græðgi um peninga.
Það eru vinir sem skipta máli.
- Og ég á vini. - Ég elska þig, Max. Mér er alvara.
Ég elska þig.
Komdu í búrið.
Hún elskar mig líkt og föður. Hún er einnig drukkin.
Þarna ertu, Maxie elskan.
Einn góður ropi og þú verður laus við fröken Caswell.
Það er ekki hægt að ropa sig út úr þeirri aðstöðu sem ég er í.
- Ég gaf loforð mitt. - Til fröken Caswell? Hverju?
Prófi fyrir hlutverk sem við erum að endurráða í.
Hvað heitir hún? Systir þín?
- Einn? - Nei, tvo, takk.
Ef hún getur leikið, þarf hún ekki að vera svo slæm.
Hún lítur út fyrir að geta brennt heila plantekru til grunna.
I I augnablikinu líður mér eins og það sé ein á báli inni í mér.
- Hvenær er inntökuprófið? - Eftir tvær vikur.
Af hverju les ég ekki yfir með henni?
- Myndirðu vilja það? - Hvað sem er til að hjálpa þér, Max.
Þetta kalla ég samvinnu. Þakka þér fyrir.
Ekkert að þakka. Og nú getur þú gert mér greiða.
Nefndu hann.
Gefðu Eve Harrington vinnu á skrifstofunni þinni.
Þú ert snöggur til ekki satt?
Ég læt mig ekki dreyma um að taka þessa stúlku frá þér.
Þú sagðir sjálfur að lagerinn hjá mér væri í lagi. Allur varningur í hillum.
Ef ég held henni hér með ekkert að gera væri ég ívegi hennar.
- Og þú þarfnast hennar, Max. - Hvað ætti hún að gera?
Hún yrði mikil hjálp. Hún gæti lesið handrit,
tekið viðtöl við fólk fyrir þig, losar þig við þá sem þú þarft ekki að hitta.
Þú yrðir maður í makindum, Maxie.
- Nú... - Hugsaðu um heilsuna.
Meiri tími til að slappa af ífersku lofti við hlaupabrautina.
- Þetta er ekki sérlega góð hugmynd. - Lofaðu mér?
- Ég lofa. - Þetta er Max minn.
Þarna eruð þið.
Max, Karen telur tíma til að fara.
- Hvar er hún núna? - Uppi í herberginu þínu.
Afsakaðu mig, ég ætla að láta fröken Caswell vita.
- Hverjir eru eftir þarna frammi? - Of margir.
Og það sem meira er, það er nýr gestur. Stjarna frá Hollywood.
Ansans! Og ég sendi eiginhandaráritunar- bókina mína í hreinsun.
Þér líkar ekki við mig þegar ég haga mér svona, er það?
Ekki beinlínis. Stundum óska ég þess að ég skildi þig betur.
- Þegar þú gerir það, láttu mig vita. - Ég geri það.
- Hvernig gengur með það nýja? - Leikritið? Allt í lagi býst ég við.
Cora. Er hún enn stúlka um tvítugt?
Á tvítugsaldri. Það skiptir ekki öllu máli.
Finnst þér ekki kominn tími til að það skipti máli?
- Hvað áttu við? - Ekki skjóta þér undan þessu.
Margo, þú ert aldurslaus.
Fröken Channing er aldurslaus. Þú talar eins og blaðafulltrúi.
Ég veit hvað ég er að tala um. Þetta eru leikritin mín.
Þú talar eins og rithöfundur.
Lloyd, ég er ekki á tvítugsaldrinum. Ég er ekki á þrítugsaldrinum.
Ég varð fertug fyrir þremur mánuðum síðan.
40! Fjórir - núll.
Þetta rann út úr mér. Ég var ekki búin að ákveða hvort ég ætti að meðtaka það.
Nú líður mér eins og ég hafi skyndilega klætt mig úr öllum fötunum.
Þúsundir fólks telja þig eins unga og þú vilt.
Þú átt við eins unga og þau vilja að ég sé.
Mér er sama hvort þúsundir fólks telji mig sex eða 600 ára.
Það er bara ein persóna sem þér er ekki sama um, er það ekki?
Þú veist hvað þetta snýst um. Það hefur ekkert að gera með hvort þú leikir Cora.
Þetta snýst allt um rifrildið á milli ykkar Bills.
Bill er 32 ára. Hann lítur út fyrir að vera 32 ára.
Hann leit þannig út fyrir fimm árum. Hann lítur þannig út eftir 20 ár.
Ég hata menn.
Engar áhyggjur, Lloyd. Ég leik í leikritinu þínu.
Ég skal klæðast smekkbuxum og koma inn rúllandi gjörð ef þú vilt.
Hver er að mæta á þessum tíma? Það er kominn tími til að fólk fari heim.
Haltu þessum frakka uppi.
- Hver á hann? - Einhver stjarna frá Hollywood.
- Flugvélin hennar lenti seint. - veikir Sjálfstraustið, ekki satt?
Konur með feld eins og þennan á stað sem kólnar aldrei á.
Hollywood.
Segðu mér, Eve. Hvernig gengur hjá þér? Ertu hamingjusöm?
Það ætti að búa til nýtt orð fyrir hamingjusemi.
Veran hér hjá fröken Channing hefur verið... ég get ekki líst því.
Hún er búin að vera svo yndisleg, gert svo margt fyrir mig.
Lloyd segir Margo bæta fyrir að undir- leika á sviði með því að ofleika í lífi.
Við hliðina á þessum virðist nýji pelsinn minn gamall náttsloppur.
Þú ert búin að gera þitt, Eve. Þú hefur gert góða hluti fyrir Margo. Góða nótt.
- Frú Richards? - Karen.
Karen.
Er það ekki hræðilegt? Ég er að fara að biðja þig um annan greiða,
eftir allt sem þú hefur gert.
Enginn hefur gert jafn mikið og þú.
Hættu að hugsa um sjálfa þig sem eina af hundrað mest þurfandi málunum.
- Hvað er það? - Mál fröken Channing eru ígóðum horfum,
svo ég er ekki eins upptekinni og ég ætti að vera.
Ekki að ég hugleiði neitt sem tæki mig frá henni.
En um daginn þegar herra Fabian sagði fröken Channing
að varaleikarinn hennar væri að eignast barn og þeir þyrftu að endurráða...
- Þú vilt verða nýji varaleikari Margos? - Ég leyfi mér ekki að hugsa um það.
En ég þekki hlutverkið svo vel, og alla sviðsframkomuna,
það yrði engin þörf á að æfa nýja stúlku inn.
En hvað ef ég þyrfti að fara á svið eitt kvöld
fyrir áhorfendur sem kæmu til að sjá Margo Channing.
- Ég gæti það ómögulega. - Hafðu ekki miklar áhyggjur af því.
Margo missir ekki úr sýningu. Geti hún gengið, skriðið eða rúllað, leikur hún.
- Sýningin verður að halda áfram. - Nei, vinan. Margo heldur áfram.
Ég sé ekkert því til fyrirstöðu að þú sért varaleikarinn hennar.
- Heldurðu að Channing samþykki? - Ég held hún myndi fagna því.
- En herra Richards og herra Sampson? - Þeir gera það sem þeim er sagt.
Viltu... tala við herra Fabian um það?
- Auðvitað. - Þú gleymir því ekki?
Ég gleymi því ekki.
Ég virðist alltaf vera að þakka þér fyrir eitthvað, er það ekki?
Rúmið er eins og safn af dýrum í útrýmingarhættu.
- Hver þeirra er safalafeldur? - En hún var að koma.
Nú, hún er á leið út með helminginn af mönnunum á staðnum.
- Þetta er bara pels. - Við hverju bjóstu? Lifandi safala?
Demantskraga, gullermum. Þú veist - kvikmyndafólk.
Heldri stjórnvitringar leikhúss eða kvikmynda
fullvissa almenning um að leikarar og leikkonur séu venjulegt fólk,
og sniðganga það að helsta aðdráttarafl þeirra á almenning er
að þeir líkjast á engan hátt venjulegu fólki.
Þarna er nokkuð sem stúlka væri tilbúin að færa fórnir fyrir.
- Og hefur sennilega gert. - Safalafeldur.
- Sable? Sagði hún sable eða Gable? - Hvort sem er.
Við eigum öll sameiginlegan ákveðinn afbrigðileika.
Við erum tegund ólík öðrum af mannkyninu, við leikhúsfólk.
Við erum hinar upphaflegu uppflosnuðu persónugerðir.
Þú þarft ekki að lesa dálkinn hans á morgun, Eve. Þú varst að heyra hann.
- Ég er þér ósammála, Addison. - Það er þinn afbrigðileiki.
Ég viðurkenni að það er geðveikiþáttur í leikhúsinu.
Hann sker sig úr, hefur kastljósið á sér og stórhljómsveit spilar undir.
En hann er ekki grunnur eða staðall. Ef svo væri myndi leiklistin ekki lifa af.
- Þjónn. - Þetta er ekki þjónn, heldur sveinn.
Ég get ekki kallað "sveinn", er það?
Kannski heitir einhver Sveinn.
Þú hefur nokkuð til þíns máls. Heimskulegt, en nokkuð til þíns máls.
Ég vil ekki skapa vandræði. Mig langar bara í drykk.
- Ég skal sjá um það. Ég næ í hann. - Þakka þér fyrir, herra Fabian.
Vel gert. Ég get séð frama þinn rísa úr austri líkt og sólin.
- Hvað varstu að segja? - Leikhúsið er 90% erfið vinna.
Vinna unnin á erfiðan hátt-með svita, ástundun og kunnáttu.
Að vera góður leikari eða leikkona, eða hvað sem er í leikhúsinu,
þýðir að vilja það meira en nokkuð annað.
Já. Já, það Þýðir Það-
Þetta er samsöfnun löngunar eða metnaðargirni og fórnir
meiri en nokkur önnur starfsgrein krefst.
Og þau sem samþykkja þessa skilmála geta ekki verið venjuleg,
geta ekki verið bara hver sem er.
Að gefa svo mikið fyrir næstum alltaf svo lítið.
"Svo lítið"?
Sagðir þú "svo lítið"?
Þó það sé ekkert annað, þá eru það fagnaðarlætin.
Ég hef hlustað baksviðs á fólk fagna.
Það er líkt og...
Líkt og ástaröldur sem flæða yfir sviðið og umvefja þig.
Hugsið ykkur - að á hverju kvöldi eru hundruðir fólks sem elska þig.
Það brosir, augun þeirra skína, þú hefur gefið því ánægju.
Það vill þig. Þú tilheyrir því.
Bara þetta eitt er meira virði en allt annað.
Ekki standa upp. Og hættu að láta eins og ég sé drottningarmóðirin.
- Fyrirgefðu, ég ætlaði ekki... - Utan býflugnabúsins, Margo,
er hegðun þín hvorki drottningarleg né móðurleg.
Þú ert staddur í býflugnabúi, vinur.
Við erum öll vinnusamar býflugur með brodda, í hunangsgerð dag og nótt.
- Ekki satt, flugan mín? - Margo.
Gerðu það, vertu ekki að leika ráðskonu, Karen.
Ég hef ekki þinn ósveigjanlega góða smekk.
Ég vildi að ég hefði farið í Radcliffe, en faðir vildi ekki heyra á það minnst.
Hann þarfnaðist hjálpar á bak við búðarborðið.
En ég er mjög dónaleg núna ekki satt?
Þú ert yfirgengilega væmin og full af sjálfsvorkunn. Þú ert stórkostleg.
Hvað með að segja þetta gott og fara heim?
Og þú þykist vera leikritahöfundur.
Hér er ástand fullt af möguleikum og það eina sem þú hugsar um er "fara að sofa".
- Það er góð hugmynd. - Hún virkar ekki.
Sem áhugamaður, tel ég það vera frábæra hugmynd. Afsakaðu mig.
Átaka-og áhrifalítið, kannski, en skynsamlegt.
- Hamingjusama litla húsmóðirin. - Hættu þessu.
Þetta er húsið mitt ekki leikhúsið. í mínu húsi ertu gestur, ekki leikstjóri.
Hættu þá þessum stjörnulátum og að koma fram við gestina eins og meðleikara.
- Við skulum ekki rífast út af þessu. - Það er kominn tími til.
Margo verður að skilja að það sem er aðlaðandi á sviði er það ekki utan þess.
AIlt í lagi!
Ég ætla að fara í rúmið.
Vert þú gestgjafi. Þetta er veislan þín. Til hamingju. Velkominn heim.
Ó Sesar, við sem munum brátt deyja heilsum þér.
Þarfnastu hjálpar?
Til að komast í rúmið? Klæða mig úr fötunum, halda höfðinu?
Breiða yfir mig, slökkva ljósin og læðast út?
Eve gæti gert það, er það ekki, Eve?
- Ef þú vilt. - Nei, ég vil það ekki.
- Ég var búinn að gleyma honum. - Ekki ég.
En leiðinleg. Við missum af þriðja þætti.
Þau ætla að leika hann utan sviðsins.
- Ertu að koma, Max? - Eftir augnablik.
Eve, ekki taka of mikið mark á Margo jafnvel þó ég geri það.
Það hlýtur að vera ástæða, eitthvað sem ég hef gert óvart.
Ástæðan er Margo og ekki reyna að skilja það. Einstein gæti það ekki.
En ef ég teldi mig hafa móðgað hana, af öllum...
Eve... mér þykir líka vænt um Margo. En ég þekki Margo. Og öðru hvoru,
er ekkert sem mig langar að gera meira en að sparka í rassinn á henni.
Ef hún verður að taka einhvern í gegn,
er alveg eins gott að það sé ég.
- Max ætlar að keyra okkur. - Góða nótt.
- Góða nótt.
Frú Richards? Þú gleymir ekki, er það? Það sem við töluðum um fyrr í kvöld?
Nei, Eve. ég gleymi því ekki.
MARGO CHANNING "ÖLDRUÐ ÍVIÐINUM"
Hví svona fjarlægur, Addison?
Þú ættir að vera við hlið skólstæðings þíns og veita henni stuðning.
Fröken Caswell er þar sem ég get ekki veitt stuðning, andlegan eða annan.
Inni á dömu -eigum við að segja- "herberginu"?
Þar sem hún er ofsalega veik í maganum.
Það boðar lukku fyrir inntökupróf.
Fröken Caswell varð lukkuleg of seint. Prófinu er lokið.
Það getur ekki verið. Ég kom til að lesa með fröken Caswell. Ég lofaði.
Inntökuprófið var klukkan 2.30. Hún er nærri fjögur núna.
Hvað segirðu? Ég verð að fá mér úr. Ég hef aldrei borið úr áður.
Hver las með fröken Caswell?
- Bill? Lloyd? - Nei.
- Það var ekki Max. Hver? - Varaleikarinn þinn, að sjálfsögðu.
Það er óeðlilegt að láta stúlku á seinni hluta meðgöngu...
Ég á við nýja og alls ekki ólétta varaleikarann þinn, Eve Harrington.
Eve? Varaleikarinn minn?
- Vissir þú það ekki? - Auðvitað vissi ég það.
Þú gleymdir því bara?
Hvernig... var fröken Caswell?
Satt best að segja, man ég það ekki.
- Þú gleymdir því bara? - Algjörlega.
Né getur nokkur annar sagt þér hvernig fröken Caswell las,
eða hvort fröken Caswell las og reið um á fjaðurpriki.
Var hún svo slæm?
Margo, ég hef lifað með leikhúsinu líkt og munkur með trúnni sinni.
Fyrir mér er enginn annar heimur, ekkert annað líf.
Örsjaldan, upplifi ég opinberun
sem allir sannir trúmenn bíða og biðja eftir. Þú varst ein.
Jeanne Eagels önnur, Paula Wessely, Hayes. Það eru fleiri, þrjár eða fjórar.
Eve Harrington verður á meðal þeirra.
Ég skil það þannig að hún hafi lesið vel.
Þetta var ekki lestur, þetta var leiksýning.
Stórkostleg, lifandi, blanda af tónlist og eldmóði.
En gaman.
Með tímanum verður hún það sem þú ert.
Blanda af tónlist og eldmóði.
Það er ég. Gamalt hljóðfæri með smá neistum.
Segðu mér, var... Bill heillaður líka?
- Eða varstu of fullur af opinberun? - Bill sagði ekkert um það.
Lloyd sagðist hafa hlustað á leikritið eins og það væri skrifað af öðrum.
Það hljómaði svo ferskt, svo nýtt, svo fullt af tilgangi.
En gaman fyrir Lloyd. En gaman fyrir Eve. En gaman fyrir alla saman.
Eve var ótrúlega hógvær. Hún krafðist þess að hún ætti ekkert lof skilið.
Að Lloyd liði svona því hún hefði lesið alveg eins og hann skrifaði línurnar.
Og gefur í skyn ég hafi ekki lesið þær eins og þær voru skrifaðar?
Það var hvorki minnst á nafn þitt né leik í samræðunum.
Líður þér betur, vinan?
Eins og ég hafi synt Ermarsund. Hvað gerist núna?
Mér virðist sem þitt næsta skref verði í átt að sjónvarpinu.
Segðu mér eitt. Eru þeir með inntökupróf fyrir sjónvarp?
Það er það sem sjónvarpið er, vina mín. Ekkert nema inntökupróf.
Margo, elskan.
Fyrirgefið hvað ég er sein. Hádegis- verðurinn dróst og ég fann ekki bíl.
- Hvar er fröken Caswell? Ó, halló, Eve. - Halló, fröken Channing.
Hvernig gengur á skrifstofu Fabians?
Heyrðu, Max, ég vil ekki að þú ofþreytir barnið bara vegna loforðs.
Eins og þú sérð, þá stend ég líka við mín loforð.
Því er lokið.
- Hverju er lokið? - Inntökuprófinu.
- Eve las með fröken Caswell. - Eve? En heillandi.
Hvernig datt þér í hug að láta Eve lesa með fröken Caswell?
- Nú, hún er varaleikarinn þinn. - Eve? Varaleikari? Ég vissi það ekki.
Ég hélt þú vissir. Hún byrjaði fyrir viku.
Ég hef aldrei séð hana baksviðs, en með svona margt fólk á ferli... Jæja þá.
Svo að Eve vinnur ekki fyrir Max.
Max, þú lúmska kisa.
Fröken Channing, ég get ekki sagt þér hversu glöð ég er að þú komst of seint.
- Virkilega, Eve? Af hverju? - Annars hefði ég aldrei þorað að lesa.
- Hví ekki? - Ef þú hefðir komið í miðjum lestri,
hefði ég ekki getað haldið áfram.
En leiðinlegt. Slökkt á öllum eldmóðinum og allri tónlistinni.
- Hvaða eldmóði og tónlist? - Þú myndir ekki skilja.
Hvernig var fröken Caswell?
Farin aftur til Copacabana.
En Eve, Margo. Leyfðu mér að segja þér frá Eve.
Ég var ægileg. Ég hef engan rétt á að vera varaleikari neins, allra síst þín.
Ég er viss að þú gerir lítið úr þér. Þú gerir það alltaf.
Þú ætlaðir að segja mér frá Eve.
- Þú hefðir verið stolt. - Það er ég viss um.
- Hún var opinberun. - Þú líka?
- Hvað áttu við? - Það hlítur að vera opinberun
að láta 24 ára gamla leikkonu leika 24 ára gamla persónu.
- Það er ekki málið. - Það er málið.
Það hlítur að hafa virst svo fersk, svo nýtt,
spennandi, að láta lesa línurnar þínar eins og þú skrifaðir þær.
- Addison. - Full af tilgangi, eldmóði og tónlist.
Þú hefur talað við þennan eitraða kjaftask DeWitt.
Nú eins traustverðugur og alheims dagatalið.
Þú vissir að Eve var varaleikarinn þinn þegar þú komst inn.
Og leikur þennan kattar og músar leik.
Ekki mús. Aldrei mús. Ef eitthvað, þá rotta.
Þú ert snillingur að skapa bardaga yfir ósköp saklausum misskilningi.
Ósköp saklaus? Menn hafa verið hengdir fyrir minna.
Það er logið að mér, ég er baktöluð,
sökuð um að lesa leikritið þitt eins og það sé heilög ritning.
Ég sagði það aldrei.
Þú hlustar líkt og einhver annar hafi skrifað leikritið. Hvern hefurðu í huga?
Arthur Miller? Sherwood? Beaumont og Fletcher?
- Má ég komast að? - Nei!
Heldur þú að Miller eða Sherwood létu bjóða sér vitleysuna í þér?
Haltu þig við Beaumont og Fletcher. Þeir hafa verið dauðir í 300 ár!
Allir leikritahöfundar ættu að vera dauðir í 300 ár!
Það myndi ekki ráða fram úr vanda þeirra því leikkonur deyja aldrei.
Stjörnurnar deyja aldrei og breytast aldrei.
Þú mátt skipta þessari stjörnu út hvenær sem er
fyrir eina nýja og ferska og spennandi, eina sem er full af eldmóði og tónlist.
Hvenær sem þú vilt, frá og með sýningunni í kvöld.
Þetta er fyrir lögfræðinga að ræða um.
Þetta hefur að gera með samninga sem þú getur ekki endurskrifað eða skáldað.
Ertu að hóta mér með lögsókn herra Fabian?
- Ertu að rjúfa samninginn? - Svaraðu spurningunni.
- Hver er ég að hóta? Ég er á dánarbeði. - Ég heyri ekki í þér.
- Ég sagðist vera maður á dánarbeði! - Ekki fyrr en síðasta lyfjabúðin
hefur selt síðustu töfluna sína.
Ég á aldrei eftir að skilja það ferli þegar líkami með rödd
telur sig skyndilega hafa heila.
Hvenær ákveður leikkona
að það séu hennar orð sem hún fer með og hennar hugsanir sem hún tjáir?
Venjulega þegar hún þarf að endurskrifa og endurhugsa þær
svo að áhorfendur yfirgefi ekki leikhúsið.
Það er kominn tími til að píanóið viti að það samdi ekki tónverkið!
Og þú, geri ég ráð fyrir, ert Paderewski sem spilar tónverkið á mig, píanóið?
Hvar er prinsessa eldmóðs og tónlistar?
- Hver? - Krakkinn. Unglambið.
- Farin. - Ég hlýt að hafa hrætt hana í burtu.
Það kæmi mér ekki á óvart. Stundum hræðirðu mig.
Greyið litla blómið. Missti blöðin og lagðist saman.
- Ekki rugla saman myndlíkingum. - Ég rugla ef mér sýnist!
Ég er ekkert nema líkami með rödd. Engan heila.
Þvílíkur líkami. Þvílík rödd.
Þessi fyrrum skipafréttablaðamaður. Enginn líkami, enginn rödd, bara heili.
- Bjallan hringdi, slagurinn úti, róleg. - Ég vil ekki vera róleg.
Ekki vera róleg.
- Þú ert ægilega skilningsríkur? - Ég er virkilega að reyna það.
Þú þarft þess ekki. Ég vil ekki láta umbera mig eða láta fara á bak við mig.
- Þá byrjar það. - Þvílík vitleysa. Telurðu mig fífl?
Litla Nell úr sveitinni? Varaleikarinn minn í heila viku án minnar vitundar.
- Vandlega falin, án efa. - Gangtu nú ekki of langt.
Kemur hingað í inntökupróf þegar allir vita að ég á að mæta,
- og gefur sýningu út í bláinn. - Þú fórst í gegnum þetta með Lloyd.
Leikritahöfundurinn framkvæmir ekki leikinn. Það gerist bara ekki.
Full af eldmóði og tónlist og hvaðeina.
Vandlega æft, það efast ég ekki um
og fullt af meistaraleikstjórn Bill Sampson.
- Ég er þreyttur á þessu ofsóknaræði. - Ofsóknar?
Ég vissi ekki að Eve væri varaleikarinn þinn fyrr en í dag.
- Segðu dr. Freud það ásamt restinni. - Nei, ég segi þér það ísíðasta sinn.
Þú verður að hætta að særa okkur með þessum ofsóknarköstum.
- Þetta orð. Ég skil það ekki. - Þá er best að þú komist að því.
Ég elska þig. Ég elska Þig-
- Þú ert falleg og gáfuð. - Líkami með rödd.
Falleg og gáfuð kona, og frábær leikkona.
Frábær leikkona á toppi ferils síns. Þú hefur allt til að vera hamingjusöm.
- Nema hamingju. - Þú hefur allt.
En vegna einhvers óútskýranlegs krafts, leyfirðu minnsta verknaði frá krakka...
- Krakka! - ..krakka að breyta þér í æpandi norn.
I I eitt skipti fyrir öll, hættu þessu.
Það er augljóst að þú ert ekki kona.
- Ég hef vitað það ítalsverðan tíma. - Nú, ég er kona.
Það segirðu satt.
Ekki tala niður til mín.
Komdu, stattu upp. Ég kaupi drykk fyrir þig.
Ég hef litið betur út, en ég fæst enn ekki fyrir verð eins hanastéls.
Eins og söltuð hneta.
- Margo, semjum frið. - Það er of mikið í húfi.
Að vera hamingjusamur? Að hætta þessari vitleysu með Eve?
- Og okkur Eve? - Þetta er ekki vitleysa.
En ef ég segi þér það, eins og ég gerði... varstu að hlusta á mig?
- Er það ekki nóg? - Ég vildi óska þess að svo væri.
Hvað væri þá nóg?
Ef við giftum okkur?
Ég vil ekki að þú giftist mér bara til að sanna eitthvað.
Þú hefur haft svo margar ástæður til að giftast mér ekki.
Margo, hvað veldur þessu öllu saman.
Ég veit það ekki, Bill.
Tilfinning sem ég hef. Ég veit það ekki.
Ég held þú vitir það.
En þú vilt ekki eða getur ekki sagt mér það.
Ég sagði áðan að þetta væri mín síðasta tilraun, og mér var alvara.
Mér dettur ekkert annað í hug. Ég vildi að svo væri.
Við endum venjulega á því að öskra þegar tjaldið fellur.
Svo fer það upp aftur og allt er í fínu lagi.
En ekki í þetta skiptið.
Enginn leikritahöfundur fengi mig til að trúa því
að þetta gæti gerst milli tveggja fullorðinna einstaklinga.
Bless, Margo.
Bill?
Hvert ertu að fara?
Að leita að Eve?
Þetta gerir allt saman skyndilega trúverðugt.
Lloyd.
- Lloyd, hvað gerðist? - Ég er búinn að fá nóg.
Af öllum stjörnustælum, ósvífnum, móðursjúkum...
- Margo aftur. - Og aftur og aftur.
- Kom 2 tímum of seint í prófið. - Það er á réttum tíma fyrir Margo.
Og svo barnalegir stælar um að hún vissi ekki að Eve væri varaleikarinn hennar.
- Það er mögulegt. - Hún vissi það.
Addison sagði henni hversu frábærlega Eve las hlutverkið.
Karen, leyfðu mér að segja þér frá Eve. Hún hefur allt sem þarf. Fædd leikkona.
- Viðkvæm, skilningsrík, ung, æsandi... - Þú ert að klára lýsingarorðin, kæri.
AIlt sem leikritahöfund langar fyrst að skrifa um,
þar til leikritin hans verða farartæki fyrir fröken Channing.
Margo hefur ekki túlkað það illa.
Margo er frábær. Hún veit það, það er vandinn.
Hún getur leikið eins og hún vill og enginn stoppar hana.
Hver á að gefa henni sparkið í rassinn sem hún þarfnast og á skilið?
Þetta verður notaleg helgi.
- Hvað þá? - Við erum að keyra í sveitina á morgun.
Við fjögur. Bill, Margo, þú og ég.
Jæja, við höfum eytt helgum áður þar sem enginn mælir orð.
Gakktu úr skugga um að læsa niðri öll bitlaus verkfæri og alla lausa muni.
Þeir segja að Newton fann upp þyngdar- aflið þegar hann fékk epli i hausinn.
Og að maðurinn sem fann upp gufuvélina hafi verið að horfa á teketil.
En ekki ég. Ég fékk hugmyndina sitjandi á sófanum mínum.
Sparkið í rassinn fyrir Margo. Guð veit, hún átti það skilið.
Frá mér, frá Lloyd, frá Eve, Bill, Max og svo framvegis.
Við höfðum öll orðið fyrir sparki frá henni oft.
En hvernig? Svarið sveimaði í kringum mig eins og fluga.
Ég hafði það.
En ég lét það fara. Öskur og ónefni er eitt,
en þetta gæti þýtt...
Af hverju ekki? "Af hverju" sagði ég við sjálfa mig "ekki?"
Það myndi virðast fullkomlega löglegt. Og tvær manneskjur myndu vita af því.
Einnig, sparkið myndi lenda þar sem það yrði öllum fyrir bestu.
Eftir allt saman, þetta var bara saklaust grín
sem Margo sjálf myndi fyrst af öllum skemmta sér yfir.
Og það var engin ástæða af hverju hún ætti ekki að vita af því... með tímanum.
Halló. Geturðu náð í fröken Eve Harrington ísímann?
Alls ekki. Ég skal bíða.
Þetta var köld helgi, að utan jafnt og innan.
Bill kom ekki.
Margo vissi ekki hvar hann var og henni var sama... sagði hún stöðugt.
Einhvern veginn höltruðum við í gegnum sunnudaginn,
og þegar við keyrðum Margo á stöðina seinnipartinn á mánudeginum
höfðu þau Lloyd bæði þiðnað niður þannig að þau gátu talast við.
- Hvað er klukkan? - Þegar þú spurðir fyrir mínútu, 5.42.
Hún er núna 5.43. Þegar þú spyrð mínútu héðan ífrá...
Ég vil ekki að Margo missi af lestinni. Hún nær varla leikhúsinu nú þegar.
5.55. Við náum á stöðina ítíma.
Þessi litli staður, "aðeins tvo tíma frá New York". Þetta er á mínum
lista yfir óskiljanlega hluti, eins og að safna þurrkuðum indíánahausum.
Þú ættir að skilja þörfina fyrir frið og ró.
Friður og ró er fyrir bókasöfn.
Lloyd. Gerðu það, farðu varlega.
Við bara runnum, það er allt of sumt. Vegurinn er eins og gler.
- Við Karen viljum ekki lenda íslysi. - Ég ætla mér ekki að lenda íslysi.
Það er í lagi þó þú gerir það. Við erum ísíðum nærbuxum.
Hvað er að gerast?
Við getum ekki verið bensínlaus.
Ég fyllti hann í gær. var hann ekki fullur þegar þú fórst til Brewster?
Ég athugaði það ekki. Þú veist ég athuga ekki þessa hluti.
Alveg ótrúlegt.
- Hvað höfum við mikinn tíma? - Um tíu mínútur.
- Hvað er langt í stöðina? - Um fimm eða sex kílómetrar.
- Einhver hús sem gætu lánað bensín? - Það er ekki mikið við þennan veg.
Ekki margir bílar heldur. Ekki mikil von á fari.
Það þýðir ekki að sitja hér. Ég ætla að ganga einn kílómetra, til vonar og vara.
- Viltu hlusta? - Mér er alveg sama.
Ég fyrirlít ómerkilega tilfinningasemi.
Karen?
Nei, þakka þér fyrir.
- Ég hef ekki verið mjög viðmótsþýð. - Við erum öll búin að vera taugaspennt.
Þegar ég hugsa um það, hef ég ekki verið góð vikum saman. Mér þykir það leitt.
Af öllu því fólki sem ég þekki, vil ég ekki að þið Lloyd séuð mér reið.
Við erum aldrei alvarlega reið. Við verðum æst eins og þú.
Við þekkjum þig of vel.
Það þekkja mig svo margir.
Ég vildi óska að ég gerði það, segði mér frá mér.
Þú ert Margo. Bara... Margo.
Hvað þýðir það? Fyrir utan eitthvað sem er stafað með ljósaperum, á ég við.
Fyrir utan skapferli, sem felst aðallega íað sveima um á kústsköftum
og öskra af lífs og sálar kröftum.
Ungabörn haga sér eins og ég geri, veistu það.
Þau halda áfram og eru óþekk. Þau myndu drekka sig full, ef þau kynnu það,
þegar þau fá ekki það sem þau vilja.
Þegar þeim finnst þau vanrækt eða eru óörugg eða...
vantar ást.
- Hvað með Bill? - Hvað með Bill?
Hann er ástfanginn af þér.
Meira en nokkuð annað, elska ég Bill. Og ég vil Bill.
Og ég vil að hann vilji mig.
En mig, ekki Margo Channing.
Og ef ég get ekki greint á milli, hvernig getur hann það?
Hví ætti hann að gera það og af hverju ættir þú að gera það?
Bill elskar Margo Channing. Hann hefur deilt við hana, unnið með henni, elskað.
En eftir tíu ár verður Margo Channing ekki til lengur.
Og það sem eftir verður er... hvað?
Margo, Bill er bara átta árum yngri en þú.
Þessi ár teygjast þegar líður á. Ég hef séð það gerast of oft.
Ekki með þig, ekki með Bill.
Er það ekki það sem þau segja alltaf?
Ég býst við að miðstöðin virki ekki þegar vélin er ekki í gangi.
Maður myndi halda að þeir hönnuðu bíla sem maður gæti haldið á sér hita í.
Varðandi Eve.
Ég hef komið fremur illa fram við hana líka.
- Nú... - Ekki fálma eftir afsökun.
Ekki hér og nú.
Við skulum segja að ég hafi verið of tilfinningasöm með...
Nú, með þá staðreynd hvað hún er ung, svo kvenleg og svo hjálparvana.
Eins og ég vildi vera að mörgu leyti fyrir Bill.
Skrýtinn, frami konunnar. Kostir sem þú missir á leið upp til að komast hraðar.
Þú gleymir að þú þarfnast þeirra seinna þegar þú ferð aftur í konuhlutverkið.
Það er frami sem við eigum sameiginlegan hvort sem okkur líkar eður ei.
Það að vera kona.
Fyrr eða seinna, verðum við að vinna að því.
Sama hversu miklum starfsframa við höfum óskað eftir.
Og að lokum, þá skiptir ekkert máli nema þú getir
litið upp rétt fyrir kvöldmatinn eða
snúið þér við í rúminu og þar er hann.
Án hans, ertu ekki kona.
Þú ert eitthvað hjá franskri afdala skrifstofu... eða full úrklippubók.
En þú ert ekki kona.
Tjaldið niður. Endir.
Margo. Margo, ég vil að þú vitir hversu leitt mér þykir þetta.
- Þetta hvað? - Þessi aðstaða.
Mér þykir þetta svo leitt.
Hugsaðu ekki um það. Einn af gleðihrekkjum örlaganna.
Eftir allt saman, ekki tæmdir þú persónulega bensíntankinn.
Eve, auðvitað, var stórkostleg.
Margir áhorfenda kusu skiljanlega að koma aftur til að sjá Margo.
En þeir sem eftir urðu, fögnuðu Eve hátt, lengi og af ástríðu.
En hugulsamt af henni að hringja og bjóða mér þennan dag.
Og en skemmtileg tilviljun að þónokkrir talsmenn
annarra blaða skyldu vera viðstaddir.
Okkur var öllum boðið þennan dag
til að sjá sýningu varaleikara, sem stjórnin vissi ekkert um
fyrr en þeir neyddust til að draga upp tjaldið klukkan níu.
Tilviljun.
Þú varst betri en bara í lagi.
Þú fórst á kostum. Lítil atriði hér og þar, ekkert sem skiptir máli.
Vertu stolt af þér. Þú átt það skilið.
Ertu þú stoltur af mér, Bill?
Ég var kvíðinn þegar Max hringdi. Ég efaðist.
- Þú hefðir ekki átt að hafa efasemdir. - Þetta var nú bara ein sena um daginn.
Skógurinn er fullur af einnar senu stórviðburðum.
En þú gast þetta. Með vinnu og þolinmæði, verður þú góð leikkona
- ef þig langar til þess. - Viltu að ég verði það?
- Ég er að tala um þig og hvað þú vilt. - Ég líka.
- Hvað kemur það mér við? - Hefur allt að gera með þig.
Það hefur ýmislegt verið sagt um mig, dávaldur var ég aldrei. Gangi þér vel.
Ekki flýja, Bill.
Frá hverju ætti ég að flýja?
Þú ert alltaf að reyna að ná fram sannleika á sviðinu. Hvað með af sviði?
- Til er ég. - viðurkenndu það þá. Ég gerði það.
- Allt frá þessu fyrsta kvöldi hér inni. - Það sem allar leikkonur ættu að vita.
Þú sagðir að hvað sem ég yrði, væri það fyrir þitt tilstilli.
- Farðinn er of mikill. - Og fyrir þig.
- Þú ert hörkustelpa. - Finnst þér það?
- Ég elska Margo. Hefurðu ekki heyrt? - Þú heyrir ýmislegt.
Ég er mannlegur þó orðrómur segi annað, og ég er forvitinn.
- Seðjaðu forvitni þína. - Það eina er:
Ég vil eltast við það sem mig langar í.
Ég vil ekki að það komi á eftir mér.
Gráttu ekki. Flokkaðu þetta undir misheppnaða sendingu fram í teig.
Hver er þar?
Má ég koma inn?
Að sjálfsögðu, herra DeWitt.
Ég átti von á herberginu fullu af leikhúsfólki sitjandi við fætur þér.
- Ég var heppin að það grýtti mig ekki. - Leikur þinn kom mér ekki á óvart.
Eftir leikinn um daginn, tók ég þessu sem fullnuðu loforði.
Þú ert mér góður. En þetta er enn sýning fröken Channing.
Ég er afritið sem þú lest þegar þú finnur ekki það upphaflega.
- Þú ert mjög hógvær. - Ekki hógværð, bara engar grillur.
Það er byltingarkennd nálgun við leiklistina.
- En ef ég má koma með uppástungu... - Endilega.
Það er kominn tími til að losa sig við hógværðina.
Það er jafn rangt að láta ekki bera á sér eins og að láta bera of mikið á sér.
Ég hef ekkert gert sem gæti vakið athygli á mér.
Við komum í þennan heim með okkar eigin lúður tengdan sjálfsálitinu.
Ef við blásum ekki í það, gerir það enginn?
Þrátt fyrir það... ein góð sýning með varaleikara, verður gleymd á morgun.
Hún þarf ekki að gleymast.
Jafnvel þó ég vildi minnka hógværðina, blása í minn eigin lúður,
hvernig færi ég að því? Ég er óþekkt.
- Ég er þekktur. - Það ertu svo sannarlega.
Hafðu dyrnar örlítið opnar... svo við getum spjallað saman.
Þegar þú ert klædd, ef þú ert ekki upptekin, getum við farið að borða.
Það vildi ég gjarnan. Eða á ég að látast vera upptekin?
Við skulum hafa lítið af látalætum. Ég vil skrifa dálk um þig.
Ég myndi ekki fylla upp í eina málsgrein.
Kannski fleiri. Það er margt sem ég vil vita. Ég hef heyrt að hluta söguna þína.
Heimilið íwisconsin, sorglegt hjónaband og öfgafull hrifning þín á Margo.
Hún hófst í San Francisco, er það ekki?
Ég sagði, dýrkun þín á Margo hófst í San Francisco, er það ekki?
Það er rétt.
San Francisco, siðmenningarvin í eyðimörk Kaliforníu.
Segðu mér, deilurðu sama góða áliti og ég á San Francisco?
Já, ég geri það.
Og þetta minnisstæða kvöld þegar Margo fyrst hreif þig á sviðinu,
hvað leikhús var það í San Francisco? Var það Shubert leikhúsið?
Já, Shubert leikhúsið.
Gamalt gott leikhús, Shubert leikhúsið. Fullt af hefðum.
Ósnert afjarðskjálftanum. Eða ætti ég að segja eldinum?
Segðu mér, hvað hét maðurinn þinn?
- Eddie. - Eddie hvað?
Ég er að fara í sturtu. Þá heyri ég ekkert í þér.
Nú, þetta má bíða.
Hvert langar þig að fara? Kvöldið verður að vera sérstakt.
Þú skalt taka við stjórninni.
Það skal ég gera.
Nokkur morgunblöð skrifuðu stuttar greinar um leik Eve.
Engar stórkostlegar, en fullar af lofi.
Ég gat ekki ímyndað mér hvernig þau komust að þessu.
En Lloyd sagði að fréttafulltrúi Max hafi sennilega sent út söguna.
Allavega, ég var full af sektarkennd og skömm
og vildi ekkert frekar en að gleyma öllu saman.
Við Margo ætluðum að fá okkur hádegisverð á 21,
eins og vinstúlkur... með hatta.
- Er fröken Channing mætt? - Ekki ennþá.
Þakka þér fyrir.
Eve! Ég hef heyrt stórkostlega hluti um sýninguna þína.
- Léttir að ég gat ráfað í gegnum þetta. - Hún var stórkostleg.
- Svo þú hefur heyrt það líka. - Ég var þarna.
- Varst þú á leikritinu í gærkvöld? - Það var tilviljun.
- Við erum að borða með kvikmyndamanni. - Þeir tvínóna ekkert við þetta.
- Þetta er ekkert ákveðið, bara máltíð. - Þeir eru að eyða tíma sínum.
Eve ætlar ekki til Hollywood.
Ég geri ráð fyrir á klæðaburði þínum að borðfélagi þinn sé kona?
- Margo. - Margo að snæða á almannafæri?
Þetta er hin nýja Margo, en jafn sein og gamla Margo.
Hún gæti orðið seinni en þú heldur.
Af hverju lestu ekki greinina mína á meðan þú bíður?
- Mínúturnar líða sem klukkustundir. - Þakka þér, Addison.
En nú verðum við að hitta hinn sólbrennda athafnamann.
- Vertu sæl, Karen. - Bless.
"Og því er hattur minn, lengi fastur á kolli mínum,
hafinn á loft til heiðurs fröken Harrington."
"Ég gef nú færi á mér að dansa á götum úti og hrópa frá húsþökunum".
Ég hélt að það hefði hætt með Woollcott. Hlustaðu á þetta.
"Fröken Harrington hafði frá mörgu að segja og frá því verður sannlega greint
og þeim sorglega hætti ívorum leikhúsum að láta viðgangast að leyfa
rosknum leikkonum að halda áfram í hlutverkum sem krefjast
æskuþrótts sem þær hafa einungis daufa minningu um...
- Ég trúi þessu bara ekki. - Það er meira.
"Um skiljanlega tregð staðnaðra kvenna íaðalhlutverkum leikhúsanna, til að
hvetja, við skulum segja, yngri leikkonur
og óstudd barátta fröken Harrington til að fá tækifæri...
- Ég trúi ekki að Eve hafi sagt þetta. - Í þessarri samkeppni,
eru allir sekir þar til sakleysi þeirra er sannað.
Það er einn munurinn á leiklistinni og siðmenningunni.
Það sem ég skil ekki er hvernig öll blöðin fóru á sömu sýninguna.
Lloyd sagði að það hefði verið fréttatilkynning.
Nornin hlýtur að hafa sent út indíánahlaupara út um allt
og rifið gagnrýnendur af börum, söfnum gufuböðum og hvar sem þeir halda sig.
Hún kemst ekki upp með það. Hvorki hún né eiturpenninn Addison DeWitt.
Ef leikarafélagið eða lögfræðingurinn minn hvorki vilja né geta gert eitthvað,
þá skal ég persónulega troða týnda lambinu niður hálsinn á DeWitt!
Ég kom um leið og ég las þennan sorapistil. Ég hljóp alla leiðina.
Bill er hérna, ástin.
Það er allt í lagi núna.
Ég býst við að íaugnablikinu sé mér það sem þeir frönsku kalla "de trop".
Kannski eilítið á mörkunum.
Allt þetta er frá Addison. Þetta lyktar af honum frá byrjun til enda.
Að misnota stúlkuna, snúa út úr orðum hennar,
að láta hana segja það sem hann vildi að hún segði.
- Hvar fenguð þið þær upplýsingar? - Frá Eve.
- Eve? - Hún kom að hitta mig.
Hún fór áður en þú komst inn. Þú rétt misstir af henni.
- Það var leitt. - Hún vildi útskýra viðtalið.
Hún vildi biðja einhvern afsökunar og þorði ekki að tala við Margo.
- Hvers vegna ætli það hafi verið? - Hún byrjaði en gat ekki klárað.
Hún grét svo mikið.
Ég hef verið að fara yfir fjármálin hjá okkur, ef þú afsakar orðalagið.
- Heldur betur breyting á umræðuefni. - Þar sem að skattarnir nálgast og
þar sem ég er leikritahöfundur en ekki íolíubransanum var ég að hugsa...
Ég er að reyna að fylgja þér.
Í stað þess að bíða fram á næsta leiktímabil að gera Fótspor í loftinu,
sem er vel á veg komið,
og ef hægt er að fá Margo til að fara í leikferðalag með Öldruð íviðinum,
þá gætum við sett Fótspor upp strax.
- Ég er að ná þér núna. - Ef við fáum einhverja í hlutverkið.
Kannski einhverja yngri leikkonu? Sem lítur líka rétt út til að leika það?
- Það væri óneitanlega tilbreyting. - Þú ert að vitna íAddison... eða Eve.
Eve minntist á leikritið íframhjáhaldi.
Hún hefði aldrei kjark til að biðja um að leika hlutverk Cora.
Eve myndi biðja Abbott um að fá að leika Costello.
Ég fékk hugmyndina sjálfur á meðan hún var að tala um stykkið.
- Með bendingum að sjálfsögðu. - Að skrifa eitthvað loksins
og að það sé skilið algjörlega. Engar málamiðlanir einu sinni.
Lloyd Richards, ekki íhuga einu sinni að gefa þessum ormi hlutverk Coral
- Bíddu nú hæg... - Margo hefur ekki verið málamiðlun.
Leikritahöfundar hvarvetna myndu gefa allt fyrir slíka málamiðlun.
Nei bíddu nú...
Óhollusta og vanþakklæti Eve hlýtur að vera smitandi.
ÖII þessi móðursýki út af hvatvísum og æstum krakka
og atvinnu-skítkastara að nafni DeWitt.
- Hún baðst afsökunar, ekki satt? - Vafalaust skríðandi á hnjánum.
Mjög hjartnæmt. Í sönnum leiklistarskólastíl.
Þessi bitra kaldhæðni er nokkuð sem þú hefur öðlast eftir Radcliffe.
Hana öðlaðist ég þegar ég uppgötvaði að ég væri ólík litlum strákum.
Halló.
Hæ, Margo.
Nei, alls ekki.
Karen og ég vorum bara að spjalla.
Já, ég er viss um að við getum það og ég er viss um að það væri gaman.
Í kringum kortér í tólf.
Sjáum ykkur þá.
Margo og Bill vilja hitta okkur í leikhúskjallaranum eftir sýningu.
Margo Channing í leikhúskjallaranum.
Ég yrði ekki meira hissa ef hún vildi hittast í grafhýsi Grants.
- Það er gott að Bill er kominn aftur. - Þau myndu deyja án hvers annars.
Ég lofaði Eve engu. Ég sagði að hún væri rétt fyrir hlutverkið
en það væru ákveðnir erfiðleikar.
- Eins og? - Þú, til dæmis.
Ég sagði henni að þú vildir fá Margo í hlutverkið og ég vildi samþykki þitt.
Fínt. Það er í góðu lagi.
Vísaðu bara öllum beiðnum Eve Harrington til mín íframtíðinni.
Hin svokallaði list að leika er ekki nokkuð sem ég hef mikið álit á.
- Heyr, heyr. - En þið megið hafa þetta eftir mér:
"Í kvöld lék fröken Margo Channing slíka sýningu á þessu vesæla leikriti þínu,
að þvílíkt hef ég aldrei áður séð og efa að ég geri oft eftir þetta".
- Hann er ekki að ýkja. Ég var góð. - Þú varst frábær.
Þvílíkt kvöld. Ég heyrði að varaleikari þinn, fröken Harrington, hafi sagt upp.
- En leitt. - Ég er í rusli yfir því.
Þú getur ekki barasta gripið kampavín og drukkið það.
Einhver verður að segja eitthvað mjög hnyttið yfir skál.
Ég skal mæla fyrir mungát,
án hnyttni af öllu hjarta.
Skál fyrir Margo.
- Væntanlegri brúði minni. - Heill og hallelúja.
- Margo. - Drekkið.
- Hvenær? Hvenær ætlið þið að gera það? - Á morgun í ráðhúsinu klukkan tíu.
- Og þú ætlar að mæta á réttum tíma? - Það held ég nú.
Ráðhúsið er fyrir hnefaleikakappa og blaðamenn. Ég sé dómkirkju og blómahaf...
Þetta er bara fyrir giftingarvottorðið. Það er 3ja daga bið eftir blóðprufum.
Ég giftist þér þó komi í ljós að þú hafir ekkert blóð í þér.
- Í hverju ætlarðu að vera? - Einhverju einföldu,
loðkápu utan yfir náttkjól.
En málið er þetta. Hvort sem er í dómkirkju, leikvangi eða spilasal,
þá viljum við ykkur okkur við hlið sem okkar nánustu og bestu vinum.
Sem við erum og munum alltaf verða.
Það eru fá augnablik í lífinu jafn góð og þetta. Minnumst þessa alltaf.
Til okkar allra - aldrei höfum við verið jafn náin og nú.
Megi bilið aldrei breikka.
- Frú Richards? - Já.
- Til yðar. - Kærar þakkir.
Allt of áberandi. Skilaboð á almannafæri.
Láttu elskhuga þinn blása reykhringi eða slá í glasið hjá sér næst.
Lloyd, taktu þessu karlmannlega.
Heimurinn er fullur af ást í kvöld. Engin kona er örugg.
Þetta slær öll heimsmet í hlaupandi, stökkvandi og standandi ósvífni.
"Afsakið truflunina á því sem virðist vera hamingjuaugnablik,
en það er mikilvægt að ég tali við þig".
"Ég bið þig", og það er undirstrikað,
"hittu mig á snyrtingunni. Eve."
Mér skilst að hún sé varaleikari þar inni núna.
Réttu mér þessa tómu flösku. Ég gæti fundið hana.
Jæja, sjáðu, þarna er Rasputin.
- Fröken Channing, meira kampavín? - Ójá, heillakarlinn.
- Kannski vill hún biðjast afsökunar. - Ég hef engan áhuga á að hlusta.
En hvað gæti hún sagt? Það finnst mér áhugavert.
- Svona, þú skalt komast að því. - Karen, íöll okkar vináttuár,
þá hef ég aldrei leyft þér að fara á Kvennaklósettið einni.
En nú verð ég, því ég er að springa úr forvitni varðandi
hvað er að brjótast um í hitasóttarheilanum sem bíður inni.
Jæja... allt í lagi.
Karen!
En fínt.
Mjög áhrifaríkt. En hví að taka það út á mér?
Ég var að velta fyrir mér hvort þú kæmir ekki.
Ekki standa upp. Og ekki láta eins og ég sé drottning.
Ég býst ekki við velvild.
Það ætla ég mér heldur ekki.
Getum við sest í smá stund? Ég hef mikið að segja og ekkert af því er auðvelt.
- Það getur ekki verið margt. - Jú, það er það.
- Auðvelt eða ekki, ég trúi engu af því. - Hvers vegna ætti þú að gera það?
Gerðu það sestu niður.
Veistu, ég hef alltaf haldið mig vera vel gefna.
Klár, með höfuðið á réttum stað, eitthvað í þá veruna.
Að ég segði aldrei rangt orð á röngum tíma.
En ég hafði aldrei hitt Addison DeWitt.
Ég man að einu sinni var dregin úr mér tönn.
Ég fékk eitthvað deyfilyf. Ég man ekki hvað það var.
Það hafði undarleg áhrif á mig.
Ég stóð sjálfan mig að því að segja hluti sem ég hugsaði ekki einu sinni.
Eins og hugurinn væri utan líkamans og gæti ekki stjórnað orðum eða gerðum.
- Var það eins og að tala við Addison? - Á ákveðinn hátt.
Þú reynir að segja það sem þú meinar en einhvern veginn breytast orðin.
Þau verða að hans orðum.
Og skyndilega ertu ekki að segja hvað þú meinar, heldur hvað hann meinar.
Viltu að ég trúi því að þú hafir ekki sagt neitt af þessu? Að allt sé Addison?
Ég ætlast ekki til að þú trúir neinu,
nema að ábyrgðin liggur hjá mér ...og niðurlægingin.
Við skulum ekki gera leikrit úr þessu.
Þú hefur virkilega lágt álit á mér, er það ekki?
Ég skal gefa þér eilitlar gleðifréttir.
Mér hefur verið sagt til syndanna umbúðalaust út um allan bæ.
Fröken Channing ætti að vera ánægð með það.
Að vita hollustu vina sinna
hollari en hún gat með réttu búist við af mér.
- Eve, ekki gráta. - Ég er ekki að gráta.
Segðu mér, hvernig gekk hádegisverðurinn með manninum frá Hollywood?
Óljós loforð um prufu ef rétt hlutverk ræki á fjörurnar.
- En allt lofið á sýningunni... - Varaleikarasýningu.
Ja, ég held að þú sért að mála skrattann á vegginn að ástæðulausu.
Ekki vanmeta hann. Þú átt valdamikinn vin íAddison.
Hann er ekki vinur. Þið voruð það.
- Hann getur hjálpað þér. - Ó, að ég hefi aldrei hitt hann.
Ég vildi óska að hann væri dauður.
Ég vil fá vini mína til baka.
Eve... ég held að þú hafi ekki ætlað þér að skapa óhamingju.
En þú gerðir það, og þér meiri en öðrum.
- Ég kemst aldrei yfir það. - Jú, þú gerir það.
Þið leikhúsfólk gerið það alltaf. Ekkert er að eilífu í leikhúsinu.
Hvað sem það er þá skíðlogar það og brennur svo upp
og er horfið von bráðar.
- Ég vildi að ég gæti trúað því. - Gefðu sjálfri þér tíma.
Ekki hafa áhyggjur af því hvað fólki finnst.
Þú ert mjög ung og hæfileikarík.
Og hvort sem þú trúir því eða ekki, ef það er eitthvað sem ég get gert...
Það er jú eitt.
- Ég held ég viti það. - Þú getur gert nokkuð mjög mikilvægt.
Þú vilt leika Cora. Þú vilt að ég segi Lloyd að mér finnist að það sé rétt.
Ef þú segðir honum það myndi hann gefa mér hlutverkið.
Eftir allt sem þú sagðir, veistu ekki að það hlutverk var skrifað fyrir Margo?
Kannski fyrir 15 árum. Það er mitt hlutverk núna.
- Þú talar eins og Addison sagði. - Cora er mitt. Segðu Lloyd það.
- Ekkert í heiminum fær mig til þess. - Addison vill að ég leiki það.
- Fyrr skal ég dauð liggja. - Þess verður ekki þörf.
Addison veit hvernig Margo missti af sýningunni,
hvernig ég vissi að hún myndi missa af henni ítíma til að láta blöðin vita.
Það er ansi góð saga. Addison gæti gert sé mikinn mat úr henni.
Hugsaðu þér hversu illgjarn hann gæti orðið en samt alltaf sagt sannleikann.
Það var erfitt fyrir mig að tala hann ofan af því.
Þú ættir að setjast. Þú virðist óstyrk.
Ef ég leik Cora mun Addison aldrei segja hvað gerðist, hvorki talað né ritað.
Einföld gagnkvæm greiðvikni.
Ég er svo glöð yfir að geta loksins gert eitthvað fyrir þig.
Vinátta þín við Margo,
ykkar djúpa, nána vinátta.
Hvað myndi gerast ef hún vissi hvaða óleik þú gerðir henni fyrir mínar sakir?
Þú og Lloyd, jafnvel á Ieikhúsvísu, hvað þyrfti langan tíma
þar til að fólk gleymdi hvað gerðist og treysti ykkur aftur?
Nei.
Það væri mikið auðveldara fyrir alla ef ég fengi að leika Cora.
Betra leiklistarlega líka.
Hlutverk í leikriti.
Myndirði gera allt þetta bara fyrir það?
Ég myndi gefa mikið meira fyrir svona gott hlutverk.
Svöng?
Það er ekki skrýtið eftir svona lýjandi afsökunarleik.
Það var ekkert í þá áttina. Karen og ég áttum gott samtal.
Innilegt og einlægt? Kona við konu?
Að því meðtöldu að nefna íframhjáhaldi hlutverk Cora og að þú vildir leika það?
Ég ræddi það opinskátt. Ég sagðist hafa nefnt það við Lloyd og hann hefði áhuga.
Og Karen nefndi, að sjálfsögðu, að Margo býst við að leika það hlutverk?
Eins undarlega og það hljómar þá minntist hún ekki einu orði á Margo.
Bara að henni væri sönn ánægja að gera sitt til að ég gæti leikið það.
Bara sisona?
Bara sisona.
Veistu, Eve, að stundum finnst mér að þú haldir hlutum frá mér.
- Mér finnst þetta ekki fyndið. - Það átti ekki að vera það.
Ég trúi þér fyrir meiru og treysti á meira en nokkurn sem ég hef þekkt.
Að segja svona, sér í lagi núna án nokkurrar ástæðu,
þegar ég þarf meira á þér að halda en nokkru sinni.
Ég vona að þú meinir það sem þú segir.
Ég mun láta þig standa við það.
Við eigum margt sameiginlegt, virðist mér.
- Jæja, hvað gerðist? - Ekki margt. Hún baðst afsökunar.
- Grátbólgin? - Grátbólgin.
En ekki strax. Fyrst að halda aftur af sér. Harka að sér.
- Rétt. - Klassaleikur. Góð tækni.
Svona lengi og hún gerði ekkert nema að biðjast afsökunar? Hvað sagðir þú?
Ekki mikið.
Brúðgumi. Má ég fá eina brúðkaupsgjöf?
- Hvað má bjóða þér? Texas? - Ég vil að allir þegi um Eve.
Hættið að tala um Eve. Það er það eina sem ég vil.
Gefið Karen meira vín.
Aldrei hef ég verið jafn hamingjusöm.
Er þetta ekki skemmtilegur salur? Leikhúskjallarinn?
Svo fallegt og sniðugt nafn. Þar sem broddborgararnir hittast.
Aldrei hef ég séð fleiri broddborgara alla með augun á mér,
bíðandi eftir því að ég brjóti flösku á hausnum á litla búálfinum.
En ekki í kvöld. Ég fyrirgef í kvöld. Jafnvel Eve. Ég fyrirgef Eve.
Þarna fara þau.
Þarna fer Eve.
Eve hin illa. Litla fröken vond.
En "hið illa sem menn fremja..." Hvernig er þetta, brúðgumi?
Eitthvað um hið góða sem eftir verður. Ég lék það einu sinni íwilkes-Barre.
Þetta var öfugsnúið jafnvel miðað við Wilkes-Barre.
Veistu hvers vegna ég fyrirgef Eve? Hún skyldi gott eftir sig.
Við fjögur hér saman - það er Evu sök. Ég fyrirgef henni.
Og Bill. Sér í lagi Bill. Hún stóð fyrir því.
Veistu, sjálfsagt meinar hún vel.
- Hún er lús. - Reyndu aldrei að botna í Margo.
- Brúðgumi? - Já, mín kæra.
- Veistu hvað ég mun verða? - Kúreki?
- Gift kona. - Með pappír til að sanna það.
Ég ætla að líta upp klukkan sex og hann verður þar.
- Manstu, Karen? - Eg man það.
- Þú verður hérna, er það ekki? - Nógu oft til að halda einkaleyfinu.
Engan meiri sýndarleik á eða af sviði.
Mundu það Lloyd? Ég meina það.
Lloyd, viltu lofa að verða ekki reiður við mig?
- Það fer eftir ýmsu. - Nei, ég meina reiður í alvöru.
Ég held ég gæti ekki verið það.
Jæja, ég vil ekki leika Cora.
- Hvað? - Þú ert svo viðkvæm með leikritin hans.
Það er ekki hlutverkið, það er flott og leiritið líka. En ekki fyrir mig.
Ekki fyrir rétta og slétta gifta konu.
- Hvað hefur giftingin með það að gera. - Það þýðir að loksins á ég líf að lifa.
Ég þarf ekki að leika hlutverk sem ég er of gömul fyrir
bara vegna þess að ég hef ekkert að gera á kvöldin.
Lloyd, ég skal bæta þér það upp, trúðu mér.
Ég skal fara í leikferð í ár með þetta. Bara ef þú ert skilningsríkur.
- Hvað er svona fyndið? - Ekkert.
- Ekkert? - AIlt. Allt er svo fyndið.
Lloyd gleymdi alveg að spyrja mig
hvort það væri í lagi mín vegna að Eve léki Cora.
Bill, þótt undarlegt sé, neitaði að leikstýra verkinu... með Eve i því.
Lloyd og Max sneru honum að lokum.
Margo kom aldrei á æfingu. Allt of mikið að gera heimafyrir, sagði hún.
Ég hafði aldrei séð Bill og Lloyd rífast jafn mikið og oft,
og alltaf út af hlutum varðandi Eve,
hreyfingu á sviði, eða hvernig hún las.
En ég man ekki eftir að sjá Lloyd skipta sér jafn mikið af leikstjórn Bills
það er að segja þegar það snerti Eve.
Einhvern veginn hélt Eve þeim gangandi.
Bill hélt út. Lloyd virtist ánægður.
Og ég hélt að það væri best ef ég sleppti að horfa á æfingar eftir það.
Mér virtist eins og ég hefði alltaf vitað að það myndi gerast. Þar sat það.
Ég fann fyrir því hjálparleysi sem maður finnur þegar maður hefur enga hæfileika
fram að færa nema að elska manninn sinn.
Hvernig gat ég keppt? Öllu sem Lloyd elskaði við mig,
var hann orðinn vanur fyrir löngu.
Halló?
Hver? Hver er að hringja í Richards?
Nafn mitt þýðir ekkert. Ég er með herbergi beint á móti Eve Harrington.
Henni líður ekki vel. Hún hefur grátið í alla nótt og er móðursjúk.
Hún vill ekki lækni og...
Hver er þetta? Hvað er í gangi?
- Sagði fröken Harrington þér að hringja? - Nei, Eve sagði ekki neitt.
Ég sá hr. Richards með henni stundum. Ég hélt að þar sem þau væru vinir...
Þetta er Lloyd Richards. Hvar er Eve? Gefðu henni samband.
Halló herra Richards. Hún er uppi í herberginu sínu.
Mér þykir leitt að ónáða ykkur svona, en eins og Eve hefur liðið,
þá hef ég haft miklar áhyggjur, sér í lagi með hana á leið til New Haven.
Segðu henni að hafa engar áhyggjur. Ég kem strax.
FÓTSPOR Í LOFTINU
Fyrir öllum leiklistarheiminum er New Haven, Connecticut,
gangstéttarbútur á milli Shubert leikhússins og Taft hótelsins,
umlukið einhverju sem líkist mjög lítilli borg.
Það er hér sem framkvæmdastjórar halda svokallaðar utanbæjaropnanir,
sem eru opnanir fyrir New York-búa sem vilja fara út úr bænum.
Þvílíkur dagur. Þvílíkur himneskur dagur.
- D-dagur. - Alveg eins.
Á morgun muntu hafa náð landi á ströndum ódauðleikans.
Hættu að orða dálkinn þinn í huganum.
Er það ekki skrýtið, Addison?
Ég hélt ég myndi vera svo óstyrk, langaði að hlaupa í burtu, eða þannig.
Í staðinn get ég varla beðið eftir kvöldinu að koma. Að koma og fara.
Ertu það viss um morgundaginn?
- Ert þú það ekki? - Jú, satt að segja.
Þetta verður minnisstætt kvöld.
Það mun færa mér allt sem ég alltaf óskaði mér.
Endann á gamalli slóð og byrjunina á nýrri.
- Og allt lagt gulli og demöntum? - Þú þekkir mig betur en það.
Með hverju Þá?
Stjörnum.
Hvað er klukkan?
Næstum fjögur.
Nógur tími fyrir góðan, langan blund.
Við æfðum mestalla síðustu nótt.
Gætirðu sofið núna?
- Hvers vegna ekki? - Einkenni sanns drápara.
Sefur fast, hvílist vel og kemur út tilbúinn að berjast.
Hvers vegna kallaðir þú mig drápara?
Sagði ég drápari? Ég meinti sigurvegari. Ég ruglaði orðtökunum.
Addison, viltu koma inn íaugnablik?
Ég þarf að segja þér svolítið.
Svítur eru fyrir risnureikninga. Þú berst á.
Max borgar þetta. Hann og Lloyd rifust heiftarlega. En Lloyd var fastur fyrir.
- Má bjóða þér drykk? - Boðið með semingi af Max?
Lloyd. Ég ræ mér aldrei sjálf.
Honum finnst gott að fá sér drykk eftir að við klárum, svo hann sendi þetta.
Bara sódavatn. Lloyd hlýtur að búast við metaðsókn í New Haven.
Þetta er fyrir kvöldið. Þú ert boðinn.
Við bjóðum öllum hingað upp eftir sýninguna.
Ilvið"?
Lloyd og ég-
Undarlegt að Karen sé ekki hér á frumsýningunni.
- Addison... - Hún studdi alltaf við Lloyd.
- Ég hélt að dauðinn einn héldi henni... - Addison...
Ég sagði að kvöldið yrði minnisstætt og myndi færa mér allt sem ég óskaði.
Eittvað með gamlan veg að enda og að nýr byrjaði lagður stjörnum.
Ég var ekki bara að tala um leiklistina.
Hvað annað?
Lloyd Richards.
Hann ætlar að fara frá Karen. Við ætlum að gifta okkur.
Svo það er málið. Lloyd.
En það er nú bara leikhúslífið.
Það er ekkert þannig.
Lloyd elskar mig. Ég elska hann.
Ég veit ekkert um ást Lloyds. Ég læt það eftir Louisa May Alcott. Ég þekki þig...
- Ég er ástfangin af Lloyd. - Hann er söluvænn leikritahöfundur.
- Þú hefur engan rétt til að segja það. - Og mjög efnilegur, listrænt séð.
Eve, þetta er ég, Addison.
Ó, Addison, verður þetta ekki fullkomið?
Lloyd og ég. Það er ómögulegt að segja hversu langt við getum komist.
Hann mun skrifa góð leikrit fyrir mig. Ég mun gera þau frábær.
Þú ert sá eini sem veit þetta, fyrir utan Lloyd og mig.
- Og Karen. - Hún veit þetta ekki.
- Hún veit nóg til að vera ekki hér. - En ekki allt saman.
- Ekki að ég og Lloyd ætlum að giftast. - Ég skil.
Og hvenær varð þessi vanheilaga tenging?
Við ákváðum þetta í fyrrinótt, áður en við komum hingað.
Ég vona að aðstæður hafi verið nægjanlega rómantískar?
Deyfð ljós og sígaunafiðlur á bakvið.
Aðstæður voru ekki rómantískar,
en Lloyd var það.
Hann vakti mig klukkan 3 um nóttina berjandi á hurðina hjá mér.
Hann gat ekki sofið, sagði hann, hann hafði yfirgefið Karen.
Hann gat ekki haldið áfram með leikritið eða neitt nema ég giftist honum.
Við sátum og töluðum fram á morgun.
Hann fór aldrei heim.
- Þið töluðuð saman fram á morgun? - Við sátum og töluðum, Addison.
Ég vil samning svo lengi sem leikritið er sýnt.
Það var aldrei, og mun aldrei verða nokkur eins og þú.
Nú, segðu eitthvað. Hvað sem er.
Til hamingju. Skål. Vel af sér vikið, Eve.
- Hvað heldurðu að ég sé? - Ég held ekki að þú "sért" neitt.
Er mögulegt að þú hafir ruglað mér saman við þessa
vanþroska krakka sem þú hefur verið að plata?
Að þú hafir sömu fyrirlitningu á mér og þú hefur á þeim?
Ég er viss um að þú meinar eitthvað en ég veit ekki hvað.
Líttu náið á málið, Eve. Það er kominn tími til.
Ég er Addison DeWitt. Ég er einskis manns flón. Allra síst þín.
- Ég ætlaði þér aldrei að vera það. - Jú, og þú ætlar mér það enn.
Ég veit ekki hvað þú meinar. En ég vil blunda. Það er mjög mikilvægt...
- Tölum nú drápari við drápara. - Sigurvegari við sigurvegara.
Þú ert enginn sigurvegari. Þú ert að færa þig upp á skaftið.
Vinsamlegast segðu skýrt það sem þú vilt og leyfðu mér síðan að blunda.
Allt í lagi. Þó það sé óþarft þar sem þú veist hvað ég ætla að segja.
Lloyd fer kannski frá Karen, en hann mun ekki gera það fyrir þig.
- Hvað meinarðu með því? - Viltu það skýrara?
Ég kom ekki til New Haven til að sjá leikritið, ræða drauma þína eða
týna vafningsviðinn af veggjum Yale.
Ég kom til að segja þér að þú giftist hvorki Lloyd né neinum öðrum
vegna þess að ég leyfi það ekki.
- Hvað kemur það þér við? - Að öllu leyti.
Því eftir kvöldið í kvöld muntu tilheyra mér.
Tilheyra? Þér?
Ég trúi ekki mínum eigin eyrum.
Leiðinleg klisja.
"Tilheyri" Þér?
Þetta hljómar miðaldalega. Eitthvað úr gömlu leikriti.
Sama gildir um mannkynssöguna síðastliðin 20 ár.
Ég nýt þess ekki að segja þetta svona hreint út.
Ég vonaði að þú hefðir gengið út frá því vísu að þú og ég...
"Gengið út frá því vísu"?
"Að þú og ég---"?
Mundu nú eins lengi og þú lifir. Aldrei hlægja að mér.
Að hverju sem er og hverjum sem er. En aldrei að mér.
- Út með þig. - Þú ert of lág fyrir þessa bendingu.
Hún fór líka út með frú Fiske.
Ef þú vilt ekki fara út þá læt ég henda þér út.
Ekki taka upp símann. Ekki einu sinni snerta hann.
Eitthvað sagði þér að gera það sem ég sagði, ekki satt?
Það skyn þitt er milljónavirði. Þú getur ekki keypt það, Eve. Varðveittu það.
Þegar bjallan hringir, búðu þig til bardaga.
Til að byrja með er nafn þitt ekki Eve Harrington. Það er Gertrude Slescynski.
- Hvað með það? - Foreldrar þínir eru og voru fátækir.
Þeir vildu fá að vita hvar þú ert. Þeir hafa ekki heyrt frá þér í þrjú ár.
Og hvað með það?
Það er jú álitamál.
Þú vannstjú í bruggverksmiðju en lífið var ekki svo grátt og leiðinlegt.
Þér leiddist minna og minna þar til kona yfirmannsins lét spæjara elta hann.
- Hún sannaði aldrei neitt! - En $500 sem þú fékkst til að fara
komu þér beint til New York, ekki satt?
- Þessir $500 komu þér til New York. - Hún laug. Hún var lygari!
Svaraðu spurningunni. Var þér borgað til að fara úr bænum?
Það er enginn Eddie, enginn flugmaður. Þú hefur aldrei verið gift.
Það var bara lygi, móðgun við látnar hetjur og konurnar sem elskuðu þá.
Það er ekkert Shubert leikhús í San Fransiskó, þú hefur aldrei komið þangað.
Það var heimskuleg lygi, auðvelt að koma upp um hana, óverðug þér.
Ég varð að hitta Margo, vera einhver, segja eitthvað. Láta henni líka við mig!
Henni líkaði við þig. Hún hjálpaði og treysti þér.
I - I staðinn reyndir þú að ná í Bill. - Það er ekki satt!
Ég var þar. Ég sá og heyrði í þér í gegnum hurðina á búningsherberginu.
Þú notaðir nafnið mitt til að kúga Karen svo þú fengir hlutverk Cora.
- Þú laugst að mér. - Nei!
Ég snæddi fyrir minna en þremur tímum með Karen.
Eins og alltaf með konur sem reyna að komast að hlutum þá sagði hún mér meira.
Langar þig að breyta sögu þinni núna um Lloyd að banka á dyrnar hjá þér?
Gerðu það, gerðu það.
Að ég skuli vilja þig slær mig skyndilega sem afar ólíklegt.
En það í sjálfu sér er líklega ástæðan.
Þú ert ólíkleg persóna, Eve, og það er ég líka. Við erum lík þannig.
Líka mannfyrirlitning og engin geta til að elska eða vera elskuð.
Óseðjandi metnaður... og hæfileikar.
Við eigum hvort annað skilið. Ertu að hlusta á mig?
- Segðu það þá. - Já, Addison.
Og þú veist og samþykkir hversu algjörlega þú tilheyrir mér?
Já, Addison.
Fáðu þér þá blund og gangi þér vel í kvöld.
Ég leik ekki í kvöld.
Ég gæti það ekki. Ómögulega. Ég gæti ekki farið á svið.
"Gæti ekki farið á svið"? Þetta verður besta sýningin þín.
Og hún sýndi bestu sýningu lífs síns.
Og þetta kvöld varð eftirminnilegt.
Háttvirtir félagar í Sarah Siddons-félaginu,
virðulegu gestir, herrar mínir og frúr.
Hvað get ég Sagt?
Allt viturt og hnyttið hefur verið sagt fyrir löngu síðan
af þroskaðri hugum og af meira hæfileikafólki en mér.
Að þakka ykkur sem jafningjum væri ósvífið af mér.
Ég er lærlingur í leiklistinni
og á margt eftir ólært af ykkur öllum.
Leyfið mér einungis að segja að ég er stolt og hamingjusöm.
Og að ég álít þennan mikla heiður
ekki beinlínis verðlaun fyrir það sem ég hef áorkað,
heldur eitthvað sem er mælistika til að bera komandi áfanga við.
Og sömuleiðis að ég álít þetta einungis mín verðlaun að hluta til.
Stærsti hlutinn tilheyrir vinum mínum í leikhúsinu,
og leiklistinni sjálfri
sem hefur gefið mér allt.
Með góðri samvisku, þá verð ég að þakka þeim sem þakka ber.
Til Max Fabian. Kæri Max.
Kæri tilfinninganæmi, örláti, hugrakki Max Fabian,
sem tók áhættu á óþekktum og óreyndum viðvaningi.
Til fyrsta vinar míns í leikhúsinu
hverrar gæsku og örlæti ég gleymi aldrei,
Karen. Frú Lloyd Richards.
Karen bar mig á fund konu sem ég hafði alltaf litið aðdáunaraugum,
kona sem varð síðan velgerðarmaður minn og málsvari.
Stórbrotinn leikari, stórbrotin kona,
Margo Channing.
Til leikstjórans míns,
sem krafðist alltaf örlítils meira en mínir litlu hæfileikar gátu veitt,
en sem kenndi mér vel og af þolinmæði,
Bill Sampson.
Og til þess sem, án hans stórbrotna leikrits og trúar á mig,
hefði allt þetta kannski aldrei orðið.
Hvernig get ég endugoldið Lloyd Richards?
Hvernig get ég endurgoldið öllum þeim mörgu,
þau eru svo mörg að það er ómögulegt að nefna þau öll,
þeirra hjálp, leiðsögn og góð ráð
hafa gert þetta hamingjuríkasta kvöld í lífi mínu að veruleika.
Þó ég sé að fara til Hollywood í næstu viku til kvikmyndunar,
haldið ekki í augnablik að ég sé að yfirgefa ykkur.
Hvernig gæti ég það?
Hjarta mitt er hér í leikhúsinu,
og 5000 km er of langt í burtu frá manns eigin hjarta.
Ég kem til baka til að endurheimta það... og fljótt.
Það er, ef þið viljið mig aftur.
Eigið öll gott kvöld, og góða nótt.
Fyrir einstæðan árangur við... hverjar sem skyldurnar eru, mín kæra.
Komið. Ég er gestgjafinn. Beina leið heim áður en gestirnir stela áfenginu.
- Til hamingju, Eve. - Þakka þér, Karen.
- Til hamingju, fröken Harrington. - Þakka þér kærlega.
Góð ræða, Eve. Ég myndi ekki hafa of miklar áhyggjur af hjartanu þínu.
Þú getur alltaf sett verðlaunin þar sem hjartað ætti að vera.
Er eitthvað til að drekka?
- Þú getur fengið eitthvað hjá Max. - Ég held ég fari ekki.
- Hvers vegna ekki? - Mig langar það ekki.
- Hjartanlega til hamingju, Eve. - Þakka þér kærlega.
Max hafði mikið fyrir þessu. Þetta verður glæsisamkvæmi til heiðurs þér.
Nei. Það er bara fyrir þetta.
- Það er sami hlutur, ekki satt? - Einmitt.
Hérna. Taktu þetta ísamkvæmið í minn stað.
Þú lætur eins og krakki.
- Ég er þreytt. Ég vil fara heim. - Allt í lagi. Ég set þig úr.
Ég fer þá einn í hófið. Ég ætla ekki að missa af því.
- Hver ert þú? - Fröken Harrington.
- Hvað ertu að gera hér? - Ég... ég sofnaði býst ég við.
Gerðu það ekki láta handtaka mig. Ég stal engu. Þú mátt leita.
- Hvernig komstu hingað inn? - Ég beið fyrir utan eftir þernunni.
Hún fór út til að ná í eitthvað og skyldi dyrnar eftir opnar.
Ég laumaðist inn og faldi mig þar til hún var búin. Svo skoðaði ég mig um.
Ég var hrædd um að einhver tæki eftir að ljósin væru á svo ég slökkti þau.
- Ég býst við að ég hafi sofnað. - Varstu bara að skoða þig um?
- Það er allt og sumt. - Til hvers?
- Þú trúir mér örugglega ekki. - Líklega ekki.
- Þetta var fyrir skýrsluna mína. - Hvaða skýrslu? Til hvers?
Um hvernig þú býrð og hvernig fötum þú gengur í,
hvaða tegund af ilmvatni, hvernig bækur og svoleiðis hlutir.
Þú veist um Eve Harrington klúbbinn sem er í flestum menntaskólum fyrir stúlkur?
- Ég hef heyrt þeirra getið. - Okkar var sá fyrsti - Erasmus Hall.
- Ég er forsetinn. - Erasmus Hall. Er það ekki í Brooklyn?
Margar leikkonur koma frá Brooklyn. Barbara Stanwyck og Susan Hayward.
Þær eru auðvitað bara kvikmyndastjörnur.
Ert þú ekki að fara til Hollywood?
Eftir koffortunum að dæma þá verður dvöünlöng.
Það gæti verið.
Þessi drykkur á eftir að eyðileggja teppið þitt.
Þernan lagar þetta í fyrramálið.
- Ég skal hreinsa þetta. - Ekki ómaka þig.
- Hvernig ferðaðist þú frá Brooklyn? - Í neðanjarðarlest.
Hversu langan tíma tekur það?
Með skiptingu og öllu þá er það rétt rúmur klukkutími.
Klukkan er meira en eitt núna. Þú verður komin heim um miðja nótt.
Mér er sama þó ég komist aldrei heim.
Það er einhver við dyrnar.
Hvíldu þig. Ég skal svara.
Halló. Hver ert þú?
Fröken Harrington er að hvíla sig, herra DeWitt. Hún bað mig að svara.
Jæja, við skulum ekki trufla hana.
Það virðist sem Miss Harrington hafi gleymt verðlaununum í bílnum.
Segðu mér, hvernig vissir þú hvað ég héti?
Þú ert frægt nafn, herra DeWitt.
- Og hvað heitir þú? - Phoebe.
- Phoebe? - Ég kalla mig Phoebe.
Og hvers vegna ekki?
Segðu mér, Phoebe, langar þig að vinna sambærileg verðlaun fyrir þig sjálfa?
- Meira en nokkuð annað. - Spurðu fröken Harrington þá um það.
Fröken Harrington veit allt um það.
Hver var þetta?
Bara leigubílstjóri, fröken Harrington.
Þú skildir verðlaunin eftir í bílnum og hann var að skila þeim.
Settu þau ofan á eitt af koffortunum, ég ætla að taka þau með mér.
Að sjálfsögðu, fröken Harrington.
ENDIR
ICELANDIC